ଏମିତି ହୁଅନ୍ତା କି

 

କରୋନା ଆସି ଚାଲିଯିବା ପରେ 

ସାତ ଋତୁ ସାତ ସ୍ୱର ପାଲଟି ଘରେ 

ଭେଦଭାବ ନଥିବ ଆପଣା ପରେ 

ଈର୍ଷା ରାଗ ଦ୍ୱେଷ ବଦଳି ଯାଇଥିବ

ତୁ ଆଉ ମୁଁ, ମୁଁ ଆଉ ତୁ ଗୋଟେ ବ୍ୟାସ 

ଗୋଟିଏ ବୃତ୍ତର ଦୁଇ ପରିଧିରେ 

ସମୟ ଲୁଚକାଳି ଖେଳୁ ନଥିବ ସାଥିରେ 

ଛାଇ ନଥିବା ଆଲୁଅରେ ଅବା ଅନ୍ଧାରେ 

ନଈଟା ଉଛୁଳୁ ଥିବ ବର୍ଷ ତମାମରେ 

ପକ୍ଷୀଟି ଡରୁ ନଥିବ ବା ବତାସକୁ ବାରେ 

ଚାରିଆଡ଼େ ମହକୁଥିବ ଫୁଲର ବାସ୍ନାରେ 

ଫୁଟି ପୁଣି ଝରୁଥିବେ ଦେବତା ଗଳାରେ 

ତୋର ମୋର ଭାବ ନଥିବ କୋଉଠାରେ

ଭାଇଚାରାରେ ବତୁରି ଦିନରାତି ଏକରେ 

ଉତ୍ତର ଗୋଲାର୍ଦ୍ଧରୁ ଦକ୍ଷିଣ ଗୋଲାର୍ଦ୍ଧ ଯାଏଁ 

ପୁଣି ପୂର୍ବରୁ ପଶ୍ଚିମ ଦେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ରଙ୍ଗରେ 

ସବୁଆଡେ ସବୁଜିମା ଓ ସ୍ଵଚ୍ଛତା ଭିତରେ 

ତୁ ମୁଁ ସେ ଗୋଟିଏ ସୂତାର ଆରମ୍ଭ ଶେଷରେ.