ଦୁହିତା

ଦୁହିତା ଜାଣଇ ମା'ର ବେଦନା

ଆଖିରୁ ପୋଛଇ ଲୁହ

ମନର ଭାଷାକୁ ପଢେ ସେ ସରଳେ

ମା'ତାର ଅତି ନିଜର।

ଯେତେଦିନ ରୁହେ ମା'ର ପାଖରେ

କାନି ଆଢୁଆଳରେ ସଦା ସେ ଲୁଚେ

ଶାଶୁ ଘର ଗଲେ ଓଢ଼ଣା ତଳେ

ନିଜ ସମ୍ମାନକୁ ଢାଙ୍କିରଖେ ଯତ୍ନରେ।

ଭାଇର ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରି

କରେ ନାନା ଓଷା ବ୍ରତ

ଶାଶୁ ଘରେ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ

କରିଥାଏ ଉପବାସ।

ମାତୃ ଯାୟା ଭଗ୍ନୀ

କେତେ ରୂପ ତା'ର କେତେ କାହାଣୀ

ସଂସାର ରୂପି ନଉକା ବାହିନିଏ

ଅତି ସରଳରେ କୂଳକୁ ସେହି।