ଧୈର୍ଯ୍ୟ

ଅନାଟନରେ ସଢୁଥିବା ଲୋକ

ଦୋଷ ଦିଏ ଭାଗ୍ୟକୁ

ଜୀବନ ସଉଦା ରେ

ଫଳ ନାହି କ୍ଷେତରେ ଫସଲ

ପିତା ଲାଗେ ସଂସାର

ବନ୍ଧୁ ପରିଜନ ମୁହଁ ମୋଡ଼ନ୍ତି

ରୋଗ ଚରିଜମେଇ ଆସର

ନେଲା କେତେ ଦେଲା କେତେ

ଭାଯ୍ୟ ଠାରୁ ଭାଗଫଳ ଯେତେ

ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ରହି ଆଲୋକକୁ ଖୋଜେ ।।

ଅମାନିଆଁ ଘୋଡ଼ା ର ଅଁପ୍ନନ୍ତରା ଭୂମି ଲୋଡା

ଅହଂକାର, ଦମ୍ଭ, ଅଭିମାନ

ଲୋଭ ମୋହ ଠାରୁ ଦୂର

ଅନୁଭୁତି ଏକାନ୍ତ ନିଜର 

ଘଟେ ପ୍ରାଣ ଥିବା ଯାଏ

ପିଣ୍ଡ ଥିଲା ଯାଏ

ସଂଗ୍ରାମ କରିବାକୁ ହେବ

ବଞ୍ଚିବାକୁ ହେବ

ମହାଭାରତର ଯୁଧ୍ୟପାଈଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିବା

ଅସାର ଙ୍କୁ ସାର ମଣି

ଥକି ପଡିଥିବା ଦେହକୁ

କର୍ତବ୍ୟ ମଞ୍ଚରେ

କଳାକାର ଭାବେ

ଧର୍ମ ଦେଖେ ଧରା

ଅଭାବରେ ଭାଵ ଡ଼ଙ୍ଗା

କୂଳକୁ ଲାଗିବ ଦିନେ

ଗଲେ ପଥ ହୁଡି ।।।