वसुंधरा

चैत्र वैशाखाच्या सूर्याच्या संतापानं 

तापानं होता कहर वसुंधरेवर

अंगावरची गवत पाती तण 

पाला पाचोळा झुडुपं

प्रखर उन्हानं वातड होत

वाळत सुकत मरत जातात

हळूहळू

होते लाहीलाही तगमग

मानव प्राणी जीव जंतू

जीवाची

भुई भेगाळते तापते 

तडकते छिन्नविच्छिन्न

होते मनातून देहातून-

पिळवटून घेतलं जातं    

               

रक्त पाणी प्राणतत्व जणू

भुईच्या नसानसातून

धरणी होते मलूल निद्रिस्त

ध्यानस्थ काही काळ-

नांगरणी वखरणीचे टाळ न्

जिव्हाळ्याचा फिरता फाळ

उघडते डोळे खाडकन

पाहते तिच तिचं रूप

सकवार साजरं तुकतुकीत चकचकीत

नव्या नवतीतलं मोहक आकर्षक-

होतं पुनर्जीवित तिचं सौंदर्य, शक्ती

किमया नवनिर्मितीची दावत            

करते साजरा सोहळा

सृजनोत्सव हिरवाईचा 

नव-नवेली तरण्याबांड तरूणीगत !