नको येऊ परतुनी आता

नको येऊ परतुनी तु

आठवणी जुन्या जागवायला

आत्तांच मन शांत झालयं

नको येऊ दुखवायला

हास्य गालावर ठेवुनी

जगात वावरत असते मी

एकांतात मात्र

तुलाच आठवत असते मी

मिटवायला नाव तुझं

आधीचं खुप वेळ गेला

नको येऊ परतुनी आता

हदयावरी राज्य करायला

विसरून जा मजला आता

विनंती करते तुजपाशी मी

सुखी राहा सारया जन्मी

तुझं मार्गातुनी दुर सरते मी

नको येऊ सांगता सांगता

तुझ्यावरचं कविता लिहुन गेले

अविस्मरणीय त्या क्षणांत

पुन्हा मी हरवुन गेले