लढाई

स्त्री जन्माची एक कहाणी 

अजूनही लोकहो मुकीच आहे 

मुखपृष्ठ वरून सुरेख जरी

दडली कथा रितीच आहे    

        दडलेल्या त्या आसवांना   

        पापण्यांतच मी अडवले आहे     

         ऊब देणारा मायेचा पदर     

        कुठेतरी मी हरवले आहे

 सुखाची शाल पांघरून मनी 

अपार दुःख मी झेलते आहे

 सबला म्हणविते जरी स्वतःला

 दृश्य विदारक सलते आहे     

           नात्यांच्या मोहात स्वतःला     

           नेहमीच मी विसरले आहे      

           अस्तित्व संपवून मी त्वाचे    

           वाऱ्यासारखी पसरले आहे 

एकटी नाही कधीच मी 

चित्र सुरेख आकारले आहे 

जिंकेपर्यंत लढाई माझी

मनाशी मी हे स्वीकारले आहे