પહાડ

ટેબલ પરની તસ્વીર

તાજા ગુલાબનો હાર

બાજુમાં સળગતી ધૂપસળી.

ભીની ભીની સુખડની મહેક

એકબીજા ભળી ખંડમાં ફેલાતી હતી.

એક ખૂણે પથ્થરાઈ આંખો સાથે

આ શ્વેતરંગી માહોલમાં

'મા'ને લાલચટ્ટક બાંધણીમાં જોઈ

વિસ્મયથી તાકતી હતી.

આજ ત્રીજો દિવસ...

મા નથી બોલતી નથી કંઈ કરતી.

ઊંડા કુવા ઉલેચવા બેઠી હોય તેમ

આંખો કોરી જ નથી થતી.

પરમ દિવસે સાંજે પપ્પાને લઈ બધાં ગયાં'તા,

આ રીતે તો પપ્પા કયારેય....?

આસપાસના લોકો અમને જોઈ

વાતો કરે છે,

"ફુલ જવી દીકરીઓ અને આ નાની બાળ

હવે પહાડ જેવી જિંદગી કેમ કાઢશે ?"

અસંખ્ય ડરામણા વિચારો

ડર લાગે છે,

શું પપ્પા હવે કયારેય પાછા નહીં આવે ?

તો પપ્પા વગર કેમ જીવાશે ?

મમ્મી તું કંઈક બોલ ને ?

પાસે લઈ વ્હાલ કર,

એકવાર પપ્પા કહેતા તેમ

હું છું ને ! બસ, આટલું કહી દે..

આ પહાડ જેવી જિંદગી,

મમ્મી તું તો છે ને ?