ରାଧେକୃଷ୍ଣ

ଆହା କି ନିର୍ମଳ ପବିତ୍ର ସେ ପ୍ରେମ

ସେହି ରାଧା କାହ୍ନୁ ପ୍ରେମୀଯୁଗଳଙ୍କ

ଶାଶ୍ବତ ସଦା ସତେଜ ପ୍ରେମ ଭାବ

ପ୍ରୀତି ରସେ ଛନ୍ଧା ଆତ୍ମା ସେ ଦ୍ବୟଙ୍କ।

ଏକ ବିନା ଆରେକ ହୁଏ ନିସ୍ତେଜ

ଆତ୍ମୀୟ ବନ୍ଧନେ ବନ୍ଧା ଦୁଇ ପ୍ରାଣ

ଦୈହିକ ଲାଳସାର ନଥିଲା ସ୍ଥାନ

ବ୍ୟକ୍ତ କରେ ମାନବୀୟ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ।

ପଢ଼ି ମନେ ହୁଏ ମୋର ଆଲୋଡ଼ନ

ପ୍ରଭୁ ବୋଲି ମାନୁଛି ସାରା ସଂସାର

କିପରି ବଖାଣୁଛେ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ

କରି ଏତେ ସହଜ ନିକୃଷ୍ଟତର ।

ଶିଶିର, କଟକ।