ନିଦାଘି

ଋତୁ ପରି ଏଠି ବଦଳେ ମଣିଷ 

  ମହୀ କ୍ଷଣେ କ୍ଷଣେ ଆନ 

ସ୍ଵାର୍ଥ ନିଦାଘର ଉଜାଣି ବହୁଛି 

   ତପ୍ତ ହୁଏ ମନ ପ୍ରାଣ   

କାଲି ଯିଏ ଥିଲା ନିଜ ଠୁଁ ନିଜର 

    ସିଏ ଆଜି ସାତ ପର 

ମଳୟ ପରଶେ ଥିଲା ଯାହା କାଲି 

    ଆଜି ତାହା ନାରଖାର   

ହିଂସା ଅସୂୟାର ଦାରୁଣ ନିଦାଘ 

    ମନରେ ବାନ୍ଧିଛି ବସା 

ଏ ମଣିଷ ଆଜି ତା' ଫାନ୍ଦରେ ପଡି 

     ହରାଏ ନିଜର ଦିଶା   

ହୁତୁହୁତୁ ଆଜି ଜଳେ ଏଠି ମନ 

     ଆନନ୍ଦ ଯାଇଛି ହଜି 

ଶାନ୍ତିର ନୀଡ଼ଟା ଯାଇଛି ଭୁଷୁଡି 

     ଅଶାନ୍ତି ଝଡରେ ଭିଜି  

ଆହେ ମହାପ୍ରଭୁ ବହିଣ ସୁଦୟା 

    ଏତିକି କରୁଣା କର 

ଏ ମଣିଷ ମନେ ପ୍ରେମ ମନ୍ଦାକିନୀ 

    ବାରେ ପ୍ରବାହିତ କର