ନାରୀ

ସବୁ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂରଇ,

ପ୍ରେମର ଆଲୋକ ଦିଏ ବିଂଚି।

ଦିପ ଟିଏ ପରି ,

ଜଳି ଜଳି ଲିଭେ,

ପ୍ରତିବଦଳେ ଆଶା କିଛି ନରଖେ।

ସେ ରୁଦ୍ରାଣି,ସେ ଭବାନୀ,

ସେ ପୁଣି ଭୟଙ୍କରି।

କେବେ ସେ କୋମଳ ଫୁଲଟେ।

ପୁଣି କେବେ ସୁନାମୀ।

ନାରୀ ସେତ ମମତାର ମନ୍ଦିର।

ତା ପାଖରେ ଦୁନିଆର ସବୁ ଖୁସି,

ତା ବିନା ସବୁ ମିଛ ମରିଚୀକା।