ମୁଁ ଆଉ ମୋ କବିତା

ଲେଖନୀ ଯେବେ ମୋ

ହାତେ ଆସିଯାଏ

ଝରିଆସେ କେତେ ଭାବ

ଭୟ ସଂଚାରଇ

ଥରିଯାଏ ହୃଦ

ଘଟିବାର କିଛି ଦୁଃଖ.

ଲେଖୁ ଲେଖୁ କାଳେ

ଲେଖିହେଇଯିବ

ହୃଦୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା କଥା

ସେଇ କଥା ପୁଣି

କ୍ଷତ କୁରେତିବ

ଝରିବ ଅସହ୍ୟ ବ୍ୟଥା.

ମୋ ପାଇଁ ବାରଣ

ଶବ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନ

ମୁଁ ଶାପ ଗ୍ରସ୍ତା ଫୁଲଟିଏ

ସାରସ୍ୱତ କଳା

ମୋ ସ୍ବପ୍ନ ଭାବନା

କଳଙ୍କିତ ଜୀବନରେ.

କାବ୍ୟ ରଚିଦେଲେ

ସମ୍ପର୍କ ତୁଟିବ

ହେଇଯିବି ନିର୍ବାସିତ

ପରିଚୟ ହୀନ

ଦୁନିଆ ଦାଣ୍ଡରେ

ହଜିଯିବ ମୋ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ।