ମମତାମୟୀ ମାଆ ଡମଡମଣୀ

ମମତା ମୋତି ମୁକୁତା ଫୁଲର ବେଣୀ

କାଇଁଚ ପତର ସରୁ ସୁନା ଛାଉଣୀ ।

ସିରିସିରି ପବନର ରାଗ ରାଗିଣୀ

ଝରଝର ଝରଣାଲୋ ବହେ ଉଜାଣି ।

ଚଉଦିଗେ ସବୁଜିମା ଗିରିକନ୍ଦର

ବନରାଜି ପରବତ ଭାରି ସୁନ୍ଦର ।

ଝଙ୍କାଳିଆ ଗଛ ଝୁଙ୍କି ଅଛନ୍ତି ଘେରି

ଦିନ ସାରା ଖରା ଲୁଚେ ଛାଇକୁ ଡରି ।

 ଶୋଭା ସମ୍ପଦରେ ଭରା ଅପୂର୍ବ ସ୍ଥାନ

ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନେ ମୋର ମାଆ ଆସ୍ଥାନ ।

ଡାଳିଯୋଡା ରାଜରାଣୀ ଡମଡମଣୀ

ପ୍ରଣତି ଘେନିବ ମାଆ ଦୁଃଖ ହାରିଣୀ ।

ରାଇଜର ପୂରାତନ ଶିଳ୍ପ ନଗରୀ

ଚଉଦ୍ୱାର ଅଟେ ଜାଣ ନାମ ତାହାରି ।

ସେ ସହର ଠାରୁ ମାତ୍ର ଅଳ୍ପ ଦୂରରେ

ଡାଳିଯୋଡା ଜଙ୍ଗଲତ ଅଛି ସେଠାରେ ।

ସେ ଜଙ୍ଗଲେ ବିରାଜିତା ମାଆ ଡମଣୀ

ଶରଧାରେ ଭକ୍ତ ଡାକେ ଡମ ଡମଣୀ ।

କରୁଣାମୟୀ ଗୋ ମମତାମୟୀ

ସନ୍ତାନ ବତ୍ସଳା ଭାରି ସିନେହୀ....

ପ୍ରାଚୀର ପରି ପର୍ବତ ଘେରି ରହିଛି

ଗମ୍ଭୀରାରେ ମା ମୋର ଗମ୍ଭୀରେ ବସିଛି ।

ଯେଉଠି ଯିଏ ଯେମିତି ତାଙ୍କୁ ଡକାଇ

କାନଡେରି ମାଆ ତାର ଡାକ ଶୁଣଇ ।

ସେଥିପାଇଁ ତା ପୀଠରେ ନିତି ଗହଳ

ମାଆ ମାଆ ବୋଲି ତହିଁ ପଡେ ଚହଳ ।

ଜଣାନାହିଁ କିଏ କେବେ ଘୋର ବନରେ 

ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି ପୂଜିଲା ଭକତିଭରେ ।

କିମ୍ବଦନ୍ତୀ କହେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗେ

ବନବାସ କାଳେ ପୂଜୁଥିଲେ ପାଣ୍ଡବେ ।

ନିକଟେ ଚଉଦ୍ୱାର ବିରାଟ କଟକ

ରାଜଧାନୀ ଥିଲା ସେ ବିରାଟ ରାଜାଙ୍କ।

ପାଣ୍ଡବେ କାଟିଥିଲେ ଗୁପ୍ତ ବନବାସ 

ବିରାଟ ରାଇଜରେ ହୋଇ ଛଦ୍ମବେଶ ।

 ପାଣ୍ଡବ ମାନେତ ଥିଲେ ମାତୃ ଭକତ

ଡମଣୀଙ୍କୁ ପୂଜୁଥିଲେ ବରଷଯାକ ।

ସେହି ଦିନୁ ଘୋର ବନେ ମାଆଙ୍କ ପୂଜା

ଚଉଦିଗେ ଉଡୁଅଛି ତାଙ୍କରି ଧ୍ୱଜା ।

 

ଭକତେ ଆସନ୍ତି ନିଇତି ଧାଇଁ

ମାଆଙ୍କ କରୁଣା ପାଇବା ପାଇଁ ....

ଆଉ ଏକ ଲୋକ କଥା ଅଛି କାହାଣୀ

ଡମଣୀଙ୍କ ମହିମା ସେ ଯାଏ ବଖାଣି ।

ସେ ଜଙ୍ଗଲେ ଥିଲେ ଜଣେ ଶବର ରାଜା

ସୁଖରେ ସେ ପାଳୁଥିଲେ ତାଙ୍କ ପରଜା ।

ଡମଣୀ ତ ଥିଲେ ତାଙ୍କ କୂଳ ଦେବୀଟି

ମାଆଙ୍କ ଯୋଗୁ ନଥିଲା କାହାକୁ ଭୀତି ।

ଅଭାବ କଷଣ କିଛି ରାଜ୍ୟେ ନଥିଲା

ମାଆଙ୍କ କରୁଣା ଯହିଁ ଉଛୁଳୁଥିଲା ।

ସମୟ ଶୁଅରେ ସବୁ ହଜି ଯାଇଛି

ସେଦିନର ଭଙ୍ଗାରୁଜା ଚିହ୍ନ ରହିଛି ।

ଗଦାଗଦା ଭଙ୍ଗା ଇଟା ମାଟି ବାସନ

ଦେଖି ମନ ଖୋଜେ ସେହି ହଜିଲା ଦିନ ।

ସେହିଦିନୁ ଘୋର ବନେ ମାଆ ଅଛନ୍ତି

ନିଶା ଗରଜିଲେ ମାଆ ବନେ ବୁଲନ୍ତି ।

ନାନା ରୂପେ ଭକତଙ୍କୁ ଦେଖା ଦିଅନ୍ତି

ବିପଦେ ଆପଦେ ମାଆ ସାହା ହୁଅନ୍ତି।

ନାଲି ଶଙ୍ଖା ନାଲି ପାଟ ନାଲି ମନ୍ଦାର

ମାଆ ମୋ ଦିଶନ୍ତି ସତେ ଭାରି ସୁନ୍ଦର ।

ମାଆ ଙ୍କ ସେବକ ସେତ ଦେହୁରୀ

ବିଶ୍ୱ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ କରେ ଗୁହାରୀ .....

ଡାଳିଯୋଡା ଜଙ୍ଗଲେ ଭରା ହି°ସ୍ର ଜନ୍ତୁ

ମାଆଙ୍କ ପୀଠେ କେହି ପଶନ୍ତିନି କିନ୍ତୁ ।

ସେହିବାଟଦେଇ ନିତି ହାତୀ ଯାଆନ୍ତି

ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇ ହାତୀ ପ୍ରଣତି ଜଣାନ୍ତି ।

ଡମଣୀ ଙ୍କ ପୀଠେ ଯେ ଭକ୍ତ ରୁହନ୍ତି

ହି°ସ୍ରଜନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କରନ୍ତିନି କ୍ଷତି ।

 ନିରିଜନ ରାତିର ବହଳ ଅନ୍ଧାର

ମାଆ ଙ୍କ ପୀଠେ ନଥାଏ କାହାକୁ ଡର ।

ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ବାଟ ଭୁଲିଲେ କେହି

ମାଆ ଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ବାଟ ଯାଏ ସେ ପାଇ ।

ମାଆଙ୍କୁ ଯିଏ ଯାହା ମାନସିକ କରେ

ଫଳପ୍ରାପ୍ତି ହୁଆଇ ତାରଯେ ଅଚିରେ ।

ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାବୋଲି ତାଙ୍କ ମନ କାମନା

ଭକ୍ତ ଜଣେ ବନ ଦୁର୍ଗା କଲେ ସ୍ଥାପନା ।

ଗମ୍ଭାରାରେ ଡମଣୀ ଦୁର୍ଗା ତ ମନ୍ଦିରେ

ସିନ୍ଦୂର ଶେଭିତା ମା ଭକ୍ତଙ୍କ ହୃଦରେ ।

ମାଆଙ୍କର ଛଡାଫୁଲ ମାଆଙ୍କ ସିନ୍ଦୂର

ପାଖେଥିଲେ ଦେହମନ ଲାଗଇ ସୁନ୍ଦର ।

ସୁଖ ଶାନ୍ତି ଭରିଯାଏ ପ୍ରାଣରେ

 ମାଆ ଚାହିଁଲେ କୃପା ନୟନରେ ...

ବାରମାସେ ତେର ପର୍ବ ଉଛୁଳେ ପୀଠ

ଭକ୍ତମାନେ ରଖିଥାନ୍ତି ମାଆଙ୍କ ବ୍ରତ ।

ସବୁ ମାସ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ସବୁ ସଙ୍କରାନ୍ତି

ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଭକତେ ହୋମ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି ।

ମକର ସଙ୍କ୍ରାନ୍ତିରେ ହୁଏ ବଡ ଯାତ 

ମାଆ ନାମେ ଚଉଦିଗ ହୁଏ ମୁଖରିତ ।

ଯାଗ ଯଜ୍ଞେ ଦିନସାରା ପୀଠ ଉଛୁଳଇ

ଲକ୍ଷଲକ୍ଷ ଭକ୍ତଙ୍କର ଗହଳି ଲାଗଇ ।

ଭଜନ କିର୍ତ୍ତନେ କମ୍ପେ ଗିରି କନ୍ଦର

ଫୁଲେ ଫୁଲେ ମାଆ ବେଶ ଭାରି ସୁନ୍ଦର ।

ସବୁରି ଓଠେ ଜୟ ଜୟ ମା ଡମଣୀ

ସୁଖଶାନ୍ତି ପାଇଁ କରିଥାନ୍ତି ମାଗୁଣି ।

ଜଗତ ଜନନୀ ତୁମ ପାଦେ ପ୍ରଣତି

 ଦାଉଧକ୍କା ସହିବାକୁ ଦିଅ ଶକତି ।

ଭବ ଜଳଧି ରେ ତୁମେ ଦିଗ ବାରିଣୀ

ଗତି ମୁକ୍ତି ତୁମେ ମୋର ମାଆ ଡମଣୀ ।

ଶରଣ ଦିଅ ବାରେ ବିଶ୍ୱ ଜନନୀ

ଏତିକି ତୁମରି ପାଦେ କରେ ଦଇନି....