ମିଥ୍ୟା ଅହମିକା

ମୋ ଦେହର ଯୈାବନର ଜ୍ବାଳା

ତୁମ ଠିକି ମାଡିଯାନ୍ତା କି

କରୋନା ଭାଇରସ ଭଳି;ଆଉ

ତୁମେ ଚାହିଁଲେ ବି ପାରିନ୍ତନି

ଅଲଗା କରି, ମୋତେ ତୁମ ଦେହରୁ ।।୧।।

ଅଜଣା ରୋଗରେ ପୀଡିତ

ହେଲା ପରି ଦେଶ, ତୁମେ ବି

ଭୂଲିଛ ନିଜ ଘର ଦ୍ବାର ଜ୍ଞାତି ପରିଜନ;

ବିଦେଶ ପରିଭ୍ରମଣ ନିଶାରେ

ପରଦେଶୀ ସାଜିଛ ନିଜ ମାଟିରେ ।।୨।।

ସ୍ନେହ ପ୍ରେମ ଭଲପାଇବା ଭୁଲି

ଆଦରିଛ ମିଛ ଅହମିକା,ବିଷୟବାସନା

ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ଯଭରା ପରିବେଶରେ

ଜୀଇଁଛ ବା କେଇପାଦ ଆଗୁଆ ଜୀବନ;

କମେଇଛ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଖୋରାକ ।।୩।।

କି ଲାଭ ଥାଏ ଏମିତି ଜୀବନରେ 

ରୀତିମତ କମି କମି ଯାଉଥିବା

ଆୟୁଷ ଭଳି,କ୍ଷୀଣ ହୁଏ ତୁମର ଆୟୁଷ

ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ ମନ,ଭଗ୍ନ ହୁଏ ଭବିଷ୍ୟତ;

ସତ କୁହ,ଏଇ କ'ଣ ତୁମ ସ୍ବପ୍ନର ଭବିଷ୍ୟତ !!୪।।

ଯାହା କେବେ ଆରମ୍ଭ ନ ହେଉଣୁ

ସରୁଥାଏ ପ୍ରତିକ୍ଷଣ,ଜୀବନ ଗଢା ହେବା ପୂର୍ବରୁ

ଭାଙ୍ଗୁଥାଏ ପ୍ରତିକ୍ଷଣ..କୁହ ତୁମେ

ଏଇ କ'ଣ ତୁମ ଇପ୍ସିତ ଜୀବନ

ଯାହା ପାଇଁ ଛାଡିଥିଲ ଦିନେ, 

ସଂପର୍କର ସବୁ ଚିହ୍ନ, ଗାଁ ମାଟି ପରିଜନ ।।୫।।