'ଆଷାଢ଼ର କବିତା '

ଆଷାଢ଼ - ଆକାଶ ମେଘ ମେଦୁରିତ

ଆଦ୍ର ଧରଣୀ ହେଲା ଶିହରିତ

ଉଡିଗଲା ସହୀ ଝଡ଼ ପବନରେ

  କବିତା କାଗଜ ଲେଖା। 

ଭାବୁଛି ଏବେ ମୁଁ ଦିବସ ରଜନୀ

କବିତାଟା ଆଉ ମନେ ପଡୁନାହିଁ 

ମନ ଗହନରେ ଆଉ ଜଳୁନାହିଁ 

ଅତୀତ ଦୀପର ଶିଖା ।

କାନ୍ତ କୋମଳ ଲଳିତ ପଦରେ

 ଗୁନ୍ଥିଲି କବିତା - ମାଳା

ଦମକା ପବନେ ସେତ ଛିଡିଗଲା

ମରୁତ ସାଥିରେ ସେତ ଉଡିଗଲା

ମନର ଭାବନା ନେଇ ଚାଲିଗଲା

ହୃଦୟେ ଭରିଲା ଜ୍ଵାଳା ।

ଆକାଶୁ ଝରୁଛି ରୂପେଲି ବରଷା

ଦେବ କି ସେ ମୋର ହୃଦୟେ ଭରସା ?

କାନେ କାନେ ଦେବ ନୂତନ ପ୍ରେରଣା

 କଲମରେ ଦେବ ସୃଜନର ଭାଷା ,

ରଚିବି ନବୀନ ଛନ୍ଦରେ ଗୀତି

ଚମ୍ପା ବିଟପେ ଚକୋରିର ପ୍ରୀତି

ଆକାଶ ଧରଣୀ ମିଳନର ରୀତି 

ତୁମ ନୟନର ଅକୁହା କଥାରେ 

ହୃଦୟେ ଭରିବ ଆଶା ।