साधासुधा जरी मी (गजल)

(गजल - आनंदकंद वृत्त)

साधासुधा जरी मी आरोप लाख झाले

सारेच पुण्य माझे मग अडचणीत आले

मज दुःख होत नाही पण शल्य मात्र आहे

सारे स्वकीय माझे परके कसे निघाले

आई तुझ्या मिठीने एकांत दूर पळतो

मी भाग्यवान आहे मज सौख्य हे मिळाले

भुर्दंड या सुखांवर निर्व्याज दुःख आहे

आयुष्य खर्च झाले तेव्हा कुठे कळाले

हा खेळ सावल्यांचा खेळू कुठे कुठे मी

मी धावलो जिथेही ढग सोबती पळाले

संसार मोडलेला जोडू कसा किती मी

बैचेन हात माझे अन पाय पण गळाले

बापास काय कळते अंदाज ना मुलांना

पाहून खिन्न त्याला काळीज हे जळाले