ओटी तुझी तूच भर

दुसऱ्याला कोसून अर्थ नाही

आपलीच घाई झाली म्हणायची

कळालं आई बापाला एकदाचं

पोर कोपऱ्यात बसून का रडायची

इच्छा आकांक्षा होत्या तिच्याही

स्वप्नांना फुटावी नव्याने पालवी

दुःख कधी झेपलं नाही अन

सुखाची मागणी होती अवाजवी

काय करावं अशावेळी म्हणून

आई बापाच्या कलाने घेतलं

वेळेआधीच फुलणं फुलाचं

निष्पाप कळीच्या जीवावर बेतलं

सोडवणं तिला रूढी परंपरेतून

अखेर, कुणालाही जमलं नाही

देवाघरी गेली ती एवढंच कळालं

बाकी काहीच कळेना कुणालाही

फुटतील टाहो, ओलावतील कडा

याउपर काय केलं कुणी आजवर

माफ कर पोरी पुन्हा एकदा

आता ओटी तुझी, तूच भर