पाणी

आटले पाणी डोळ्यातले

आभाळानेच इतके दिले

दिले ते दान असे झोळीत 

रितेच परि हात हे राहिले 

रित्या हाताने आता अशी

स्वप्नांची राख सावडावी

उभा जन्मच वेचला तरी 

चिताच दैवाने दाखवावी

जनावर, शिशूच्या डोळ्यात 

हतबलता काठोकाठ भरते

कारूण्याचा डोह होऊनिया 

मूक आक्रंदने कानात घुमते

मूठमाती देऊनी घरादाराला

काळीज आता गोठून गेले

जगण्याची झिंग ओसरून  

फक्त प्राक्तनाचे बाहुले झाले

येईल पुढ्यात नवा डाव परि

स्वजनच न आता असे उरले

संचित म्हणून का उगाच असे

क्रूर चेष्टेने पट समोर मांडले?

खेळ तू डाव कितीही क्रूरपणे 

हार न मारणार, तुझीच लेकरे

दोन हात करण्याचे पाठही 

नियती तुझ्याचकडून घेतले