ग्वाही

लिहिन म्हणतो कहाणी सुखी क्षणांची

घालू नको खोडा आठवून वेदना दुखाची

गोंदवल्या जख्म जरी हृदयावर कैकदा

फुंकर ही घातली वेळोवेळी सहानुभुतीची

द्वाड मन नेहमी रमते खेळात तुलनेच्या

अंकुश ठेवला तयास घालून बेडी संस्काराची

पौर्णिमेचा चंद्र दरवळतो आताशा मनात

दाखवून सत्य लावू नको किनार आमावस्येची

कसे म्हणू जगलो जे जे ते सर्व भ्रम होता

नित्य घेतली ग्वाही वास्तवाच्या पारदर्शकतेची