भार

झाले नशीब बैमान

आली डोक्यावर मोळी

किती कष्टलो झुंजलो

तरी रिती रिती झोळी

काल अंधारात होतो

आज आमुशा दारात

किती जखमा पोसल्या

कशा सांडल्या उरात

जरी राबतो कष्टतो

तरी संकटे आमाप

चंद्रमौळी झोपडीला

असे काळोखाचा शाप

माझ्या घामाच्या धारांनी

डोले कपाशीचे बोंड

आली आवसं आसवं

तिचे काळे काळे तोंड

किती काळोखाच्या राशी

झोपडीच्या झापाआड

किती उपाशी तापाशी

दिसं सरले आपार

काय भयानं काळोख 

कसा पेटवावा दिवा

लेक उपाशी झोपली

घोर लागलाया जीवा

आता नाही सोसवत

खांद्यावर असा भार

धाड यमा तुझा रेडा

होतो त्यावर मी स्वार