🦉 “રાત્રિનો રખેવાળ”

          
રાજકોટની નજીક એક જૂનું રાજપરા નામે ગામ  હતુ.નાનકડુ, શાંત અને થોડું રહસ્યમય. ગામના કિનારે એક વિશાળ વડનું ઝાડ હતું. લોકો તેને “ભૂતિયું ઝાડ” કહેતા. કારણ? રાત્રે ત્યાંથી આવતો એક અજાણ્યો અવાજ—“હૂ... હૂ...”
ગામના લોકો ડરતા.
પણ એ ઝાડ પર રહેતો હતું એક ઘુવડ—નામ હતું નિશાચર.
નિશાચર સામાન્ય ઘુવડ નહોતું. એની આંખોમાં એક અજાણી ચમક હતી, જાણે  આંખ ફેરવે ત્યાં જ બધું સમજી જાય. ગામમાં રાત્રે જ્યારે બધા સૂઈ જાય, તે શાંતિથી આખા ગામ પર નજર રાખતો.
એક રાત્રે, ગામમાં એક અજાણ્યો માણસ આવ્યો. ચોરી કરવાનો ઈરાદો તેનો પાક્કો ઈરાદો હતો.
બધા જ ઘરોમાં લાઈટો બંધ, નીરવ શાંતિ,રસ્તા ખાલીખમ્મ…
ચોરે વિચાર્યું... પરફેક્ટ મોકો છે.
પણ નિશાચરને બધું દેખાતું હતું.
તે ઝાડ પરથી ઉડીને સીધો ચોરની ઉપર ફરવા લાગ્યો.
“હૂ... હૂ...”
આવાજ વધુ તીવ્ર, વધુ ભયાનક.
ચોર થોડો ગભરાયો, પણ રોકાયો નહી
નિશાચર ફરી ઉડ્યો—આ વખતે  તે ચોર જે ઘરમાં પ્રવેશી રહ્યો હતો તે ઘરના બારણાં પર બેઠો અને જોરથી અવાજ કરવા લાગ્યો.
ઘરની  અંદર સુતેલા રહેલા લોકો જાગી ગયા.
“કોઈ છે બહાર?” એક વૃદ્ધ બોલ્યા.
ચોર હવે પૂરેપૂરો ગભરાઈ ગયો. ગામના લોકો બહાર નીકળવા લાગ્યા.
અને તે રાતે ચોરને  ખાલી હાથે ભાગી જવું પડ્યું
ગામના લોકોને હવે સમજાયું—
આ અવાજ ડરવાનો નથી… રક્ષા કરવાનો છે.
આગળથી, જ્યારે પણ રાત્રે “હૂ... હૂ...” સંભળાતો, લોકો સ્મિત  કરતા નિરાંતે સૂઈ જતાં
કારણ કે હવે તેમને ખબર હતી. કોઈ તો છે, જે રાત્રે પણ તેમની કાળજી રાખે છે.અને
વડના ઝાડ પર બેઠેલો નિશાચર…શાંતિથી ફરી આકાશ તરફ જોતો.
એના માટે આ કામ ફરજ નહોતું—એ એની ઓળખ હતી.
ઘુવડને લોકો અંધશ્રદ્ધા સાથે  જોડે છે અને તેનાથી ડરે છે, પણ હકીકતમાં તે કુદરતનો રખેવાળ છે.