କାହାଣୀ ଓ ଶିକ୍ଷା (ଭାଗ-୪)

ଗାଁରେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ରହୁଥିଲେ। ସେ ଦୁନିଆର ସବୁଠାରୁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟଜନକ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଥିଲେ | ସମଗ୍ର ଗାଁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଥକି ଯାଇଥିଲା; ସେ ସର୍ବଦା ଅନ୍ଧକାରମୟ ଥିଲେ, ସେ ସର୍ବଦା ଅଭିଯୋଗ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ସର୍ବଦା ଖରାପ ମନୋଭାବରେ ଥିଲେ |

ସେ ଯେତେ ଦିନ ବଞ୍ଚିଲେ, ସେତେ ଅଧିକ ନିମ୍ନ ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଅଧିକ ବିଷାକ୍ତ ହେଲା | ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏଡାଇଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କର ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ସଂକ୍ରାମକ ହୋଇଗଲା | ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଖୁସି ହେବା ମଧ୍ୟ ଅସ୍ୱାଭାବିକ ଏବଂ ଅପମାନଜନକ ଥିଲା |

ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅସନ୍ତୋଷର ଭାବନା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ |

କିନ୍ତୁ ଦିନେ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ 80 ବର୍ଷ ବୟସ ହେଲା, ଏକ ଅବିଶ୍ୱସନୀୟ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା | ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ସମସ୍ତେ ଗୁଜବ ଶୁଣିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ:

ସେ ବୃଦ୍ଧ ଏବେ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି, ସେ କୌଣସି ବିଷୟରେ ଅଭିଯୋଗ କରୁ ନାହାଁନ୍ତି , ହସ ଖୁସିରେ ବ୍ୟବହାର ଦେଖାଉଛନ୍ତି , ଏବଂ ମୁହଁ ମଧ୍ୟ ସତେଜ ହୋଇଯାଇଛି ।

ସମଗ୍ର ଗାଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ , ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ :- ତୁମର କ’ଣ ହେଲା?

ବୃଦ୍ଧ ଜଣଙ୍କ ଉତ୍ତରରେ କହିଛନ୍ତି :- "ବିଶେଷ କିଛି ନୁହେଁ। 80 ବର୍ଷ ମୁଁ ଖୁସି ପଛରେ ଗୋଡ଼ାଉଥିଲି, ଯାହା ଅଦରକାରୀ ଥିଲା | ତା’ପରେ ମୁଁ ସୁଖ ବିନା ବଞ୍ଚିବାକୁ ଏବଂ କେବଳ ଜୀବନକୁ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲି | ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଖୁସି ଅଟେ। ”

କାହାଣୀର ନୈତିକତା :-

ଜୀବନରେ କେବେ ବି ସୁଖ ପଛରେ ଗୋଡ଼ାନ୍ତୁ ନାହିଁ | ବରଂ ଜୀବନରେ ଯାହା ମିଳୁଚି , ଯାହା ଚାଲିଛି ସେଇ ସମୟକୁ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ | ଦେଖିବେ ପ୍ରକୃତ ସୁଖୀ ଅନୁଭବ କରିବେ ଏବଂ ଆଯୋଥା ଅସନ୍ତୋଷରୁ ଦୂରରେ ରହିବେ ।