ମିଛ ଖୁସି

ମୋ ହଜିଲା ଦିନକୁ କିଏ ଆଣିଦେବ

ବୁଝିବ କିଏ ଦରଦ ମୋ ଛାତିର

ସୁନାସପନ ମୋ କିଏ ଫେରେଇବ

ଦେବ କିଏ ସ୍ମୃତି ହଜିଲା ଦିନର।

ଜାଣୁଛି ମୁଁ ରହିଛ କେତେ ଦୁଃଖଭାରେ

ନିଜ ଲୁହ ନିଜେ ପିଉଛି

ସେ କାହୁଁ ଜାଣିବ ଦୁଃଖ ମୋ ଛାତିର

ଭାବୁଛି ସିଏ ମୁଁ ହସୁଛି।

ତା କଳଙ୍କର ଟିକା ଦେହେ ମୁଁ ଧରିଛି

ବାହାନାରେ ଆଉ କାର କହୁଛି

ମୋ ଅନ୍ତର ବ୍ୟଥା ଅନ୍ତରେ ରଖୁଛି

ଉପରକୁ ହସି ଦେଉଛି।

ଚାହିଁଲେ ମୁଁ ତାକୁ ଭୂଲିପାରିବିନି

ପହିଲି ଛୁଆଁରେ ମନ ଦେଇଛି

ଦୂରେ ରହି ସିଏ ମିଛ ଖୁସି ଦେଖୁନି

ଅଭିଶାପ ଦେଇ ଚାଲିଛି ।