ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ

  ବଙ୍ଗଳା ଶ୍ରୀ

ପୂର୍ବାହ୍ନ କି ଅବା

ଅପରାହ୍ନ କାଳେ

ମନୋହର ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ

ଝିପି ଝିପି ମେଘ

ଅଙ୍ଗେ ଶୋଭାପାଏ

ଭୁଲି ନୁହେଁ ଜମା ମନୁ |1|

ପ୍ରକୃତି ସୁନ୍ଦରୀ

ନବ ନୀରଦରେ

ବେଳେ ବେଳେ ଶୋଭାରାଶି

ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ

ବୁଣିଦେଇ ଯାଏ

ବର୍ଷା ବେଳେ ପରକାଶି |2|

ନୟନ ପଲକେ

ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦର

ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ସପ୍ତରଙ୍ଗେ

ବାରିଦେ ବାରିଦେ

ଝଲସି ଉଠଇ

ସୂର୍ଯ୍ୟାଲୋକେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ |3|

ବାଘ ନିଶ ହଲା

ନାରେ ଝଟକଇ

ସୂର୍ଯ୍ୟାଲୋକେ ପାଶେ ମହୀ

ସାରା ଜଗତର

ଶୋଭାର ସାଗର

ଖଞ୍ଜିଛନ୍ତି ବିହି ରହି |4|

ମନ ଆକାଶରେ

ଶତ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ

ନିତି ନିତି ଉଙ୍କିମାରେ

କଳ୍ପନା ବିଳାସେ

ଉଠଇ ଚହଟି

ଅମା କିବା ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ |5|

ବାଇଗଣି ଘନ

ନୀଳ ସବୁଜିମା

ହରିତାଦି ନାଲେ ଶୋହେ

ପ୍ରକୃତି ରାଣୀର

ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଭଣ୍ଡାର

ସମସ୍ତଙ୍କ ମନମୋହେ,|6|

କେତେ ଯେ ସୁନ୍ଦର

ରମ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ

କେତେ ବଡ ତାର କାୟା

ଭୂମିରୁ ଲମ୍ବିଛି

ଭୂମା ଯାଏ ଦୃଶ୍ୟ

କି ରୁଚିର ତାର ଛାୟା |7|

ପ୍ରକୃତିର ଏହା

ଅସୀମ ଅନନ୍ତ

ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ଗନ୍ତାଘର

ଜଗତର ହିତେ

ଗଢୁ ଛନ୍ତି ବିହି

କିସ ଇଚ୍ଛା ଅଛି ତାର |8|

 ଜଳେ ସ୍ଥଳେ କିବା

ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ

ରିମି ରିମି ବରଷାରେ

ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଦୃଶ୍ୟ

ଦେଖାଯାଏ ମର୍ତ୍ତ୍ୟେ

କହି ନୁହେଁ ଯା ଭାଷାରେ |8|

ବିଧାତା ହେ ତୁମ

କରୁଣା ଅପାର

ବିଚିତ୍ର ତୁମର ଲୀଳା

ମନୁଷ୍ୟ ଜାଣିବା

ନୁହଇ ସହଜ

ସ୍ୱପ୍ନ କିବା ପରମିଳା |10

ବିଧାତା ହେ ତୁମ

ଅସୀମ ଭିଆଣ

ବଖାଣିବା ଅସମ୍ଭବ

ଅସମ୍ଭବ ଯାହା

କରୁଛ ସମ୍ଭବ

ଆମେ କରୁ ଅନୁଭବ |11|

ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଦେଖି

ମାନବେ ଉଚ୍ଚାଟ

ନୃତ୍ୟଗୀତେ ମଗ୍ନ ମନ

ସଂସାରର ରତ୍ନ

ଲଭିଲା ପରାୟେ

ଭାବନ୍ତି ସକଳ ଜନ |12|