बालपण नाही पुन्हा...

बालपणीच्या आठवणी 

न्याहाळणं आता वेळोवेळी 

कितीही चाललं जग पुढे 

तरीही बालपण नाही पुन्हा

छोट्याशा खाऊतलं प्रेम 

वाढलं वाटून खाण्याने 

आसवांचा मनसोक्त पाऊस 

फक्त हट्टाला माहित 

लपाछपीचं वेडं कोडं 

आपलं आपोआप सुटलं 

लपवालपवीचं राज्य 

त्यात कधीच नाही आलं 

आजच्या भरभरून आनंदाला 

उद्याच्या काळजीचं ग्रहण 

कधीच नाही स्पर्श तेव्हा 

लडिवाळपणाचा एक छंद असा 

स्वार्थ फक्त स्वतः पुरता 

कधीच नाही एकटादुकटा 

स्वभाव नावाचं घट्ट घर 

कधी गवसलं कळलंच नाही 

राग नावाचा आपलाच शत्रू 

आता चुकून वाट चुकला 

प्रेम, माया असं छत्र असूनही

द्वेष शब्द अधिक ओळखीचा 

 

हरवलेलं बोलकं बालपण 

पुन्हा कधी येईल वाट्याला 

की गवसलेलं नवं कोडं 

सुटणार नाही परत कधी