तळापासून मनाच्या

मी वृक्ष एक वठलेला

माझ्या मनी गोठलेला

पाण्याचा साठा आटलेला

जमिनीच्या तळाला.

मी होतो कधिकाळी हिरवासा

पानगळ होऊन बहरलेला

फळांने सदैव लगडलेला

वादळ उन पावसाशी झगडलेला.

माझ्या खांद्यावर गोपाळांचा मळा

झोका टांगलेला आकाशाच्या सफरीला

बाळकृष्णाला फळे द्यायला

उरी दगडांचाही मार खाल्लेला.

आता गात्र अन मनाचा ही तळ सुकलेला

माझे हाल आता कुणी ही विचारेना

ऊनमळुन देह हा पडलेला

अगदी तळापासून मनाच्या.