प्रेमाची ऊब

वेध गुलाबी थंडीचे

झोंबु लागला गारवा

दूर परदेशी सखा

त्यास निरोप धाडवा

शेकोटीची ऊब जरी

हवा जवळी साजन

नवी नवलाई प्रीत

जळे माझे तनमन

रात चांदण्याची शुभ्र

मला नाही लुभावत

मन पक्षी घेई धाव

सजनाला आठवत

ऊब मिठीची लाभता

थंडी गुलाबी भावते

श्वास श्वासात गुंफता

रात प्रणयी जागते

सरसर येई काटा

अंगी लव शहारते

स्पर्श अर्थ उमगता

सखी बावरी लाजते

थंडी गुलाबी गुलाबी

शाल धुक्याची पांघरी

सजे सौंदर्य सृष्टीचे

प्रेम रसाच्या घागरी

पेले चहाचे भरता

डाव गप्पांचा रंगतो

शेकोटीची ही मैफील

संग आनंदे दंगतो