पाऊस आणि पुरुष

पाऊस आणि पुरुष दोघांचही सारखचं

कितिही लावा जीव वागणं ह्यांच तिरकस

नको तेव्हा उगाच धो धो धो धो बरसतात

गरजेच्या वेळी मात्र भाव खात अडसतात

ऋतू काळ वेळ ह्यांच ठेवायच नाही भान 

जरा कधी हटकलं की लगेच दुखावतो मान

दाखवून जातात सदा आपली पुरूषी वृत्ती 

रोमरोमात संचारते त्यांच्या तारूण्याची मस्ती 

आली मनी लहर की केलाच समजा कहर

मग मातीमोल का होवोना तिच्या यौवनाचा बहर 

कधी कधी करावा तिच्या ही मनाचा विचार 

स्त्रीत्वाचा राखावा मान होऊन शहाण समजदार 

येवढच आहे म्हणनं काळवेळ पाहुन बरसावं 

भावना जपत एकमेकांच्या तृप्तीसुखात न्हावं...