माझी कविता

शेतकरी माझा बाप

उभ्या जगाचा पोशिंदा 

त्याच्या भाळी देवा

कोरा राहील्य कशिदा

बाप हाकली वखंर

बैलाच्या पावलो गती

त्याला कळतच नाही 

क्रिकेटच्या धावा अंती

बाप खेळतो रे जुवा

निसर्गाच्या संगतीन

कधी मिळेल का नफा

रक्ताचे पाणी करून

डोळे आकाशा कडे

पाहे पावसाची वाट

जमीनीले गेले तडे

पुर वाहे डोळ्या वाट

बाप माझा असा कसा

त्याची हिंमत रे न्यारी

पिक गेल वाहून तरी

दुबार पेरणीची तयारी