कविता

संविधान आमच्या वस्तीत आलेच नाही

काळ्याकुट्ट गडद झालेल्या अंधारात

वस्ती जळत होती

वेदनेने विव्हळत होती

अंगावरल्या खपल्यांनी

काया तडफडत होती

सोबत वेदना आणि विद्रोहाचं

अजब शस्त्र...

डोळ्यात आग, 

पोटात भूक घेऊन....

मानवी समाज

उभं करण्याचं स्वप्न पाहणारा,

जगणारा

शोषित, 

पीडित,

वंचित समाज

आजही म्हणतोय

संविधान आमच्या वस्तीत आलेच नाही?