गझल

पिवळ्या बाभळ फुलासारखी उमलत गेले मी

काट्यांची ही वाट निरंतर सजवत गेले मी

आशेचीही किरणे आली नवीन स्वप्नी ती

माळावरच्या खडकात बीज रुजवत गेले मी

सोसाट्याचा वारा येता अंतरी दीप हा

आयुष्याच्या वादळातही फुलवत गेले मी

पोटासाठी राबत गेले बाप होऊन मी

सुखदुःखाची कशी बेरीज मिळवत गेले मी

काळोखाचा तिमिर दाटला बघ सभोवती हा

शोधत संधी अता स्वतःला घडवत गेले मी