ବିଶ୍ଳେଷଣ

ସମୟର ଅନନ୍ତ ଛାଇ

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଠେ, ତାରା ଫୁଟେ

ନଇଁ ଯାଏ ଇଞ୍ଚ ଇଞ୍ଚ-

ମାଟିର ମଣିଷ 

ଗୁଣ୍ଡ ହୁଏ ଅତୀତର

ସ୍ବପ୍ନ ବାରବାଟୀ,

ମାଟିର ମଣିଷ ଚାହେଁ

ମାଟି ଖାଲି ମାଟି ।

ଫର୍ଦ୍ଦ ଫର୍ଦ୍ଦ ବୟସର ଓଜନ ଅଜାଡ଼ି

ଭୁଲି ବାକୁ ଚାହେଁ ସେ

ଛାତି ତଳ ଖାଲ-ଢିପ,

କ୍ଷତ ଓ ବିକ୍ଷତ

ଜୀବନର ରଙ୍ଗ ନେଇ-

ଲୁଚାଲୁଚି ଖେଳ ।

ସମୟର ବିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ବାଲିରେ

ଅତୀତର ସବୁ ପଦ ଚିହ୍ନ

ଲିଭାଇଛି ନିଜ ହାତରେ ।

ଉତୁରା ଭାଟିର ବାସ୍ନା ଭୁଲି

ଆବୋରିଛି ବତୁରା ମାଟିକୁ

ମାଟି ଏବେ ଋତୁମତୀ 

ନଇଁ ପଡ଼ି ପୋତି ଯାଏ

ଗଜୁରା ବୀଜକୁ ।