विरह

जन्मोजन्मीची साथ आपली

गेलीस तू अर्धवट सोडून

कसा जगू तुझ्याविना

सांग सखे कसा जगू तुझ्याविना

श्वास होतीस माझा तू

प्राण होतीस माझा तू

अशक्य आता श्वास घेणे

अशक्य आता जगणे तुझ्याविना

डोळ्यांत तुझ्या अडकला होता माझा जीव

हसण्यात तुझ्या गुंतले होते माझे मन

प्राण खेचावे कोणी माझ्या शरीरातून

तसे वाटले होते मला तू गेलीस तेव्हा

किती आसवं गाळली काही गणतीच नाही

मनात खोलवर रुजले होते तुझे प्रेम

अंकुर फुटून घनदाट वृक्षच झाला

तुझ्या साथीने जगण्याचे गुपित उलगडले

तुझ्या हसण्यात मला जीवनाचे सार सापडले

खूप स्वप्न रंगवली आपण

दोघांनी ती जगली सोबतीने

पण घात हा काळाचा

जणू नाही पाहवलं त्याला

हिरावून घेतला माझा श्वास माझ्याकडून

तू असण्याची इतकी सवय झाली होती

की तू नाहीयेस आता हे मन स्वीकारतच नाही

वेड्यासारखा शोधतो तुला

घराच्या प्रत्येक कोपऱ्यात

भकास दिसतंय ते देखील तुझ्याविना

घरातल्या प्रत्येक वस्तू पण 

रडवेल्या झाल्यात

सहज लक्ष जाता माझे

डोळे तिचे बोलू लागले

माझ्याकडे पाहून हसू लागले

तेच तिचे हास्य मनाला घायाळ करणारे

ते पुन्हा आज दिसले

नशिबात नव्हती आपली साथ

म्हणूनच हे अघटित घडले

दोघांना जगायचे होते एकत्र

पण....

आता तू किती दिवस 

विरहाचे ओझे बाळगणार

माझ्या आठवणीत असं

किती दिवस झुरणार

आयुष्य खूप सुंदर आहे रे

पण माझे दुर्दैव जगू नाही शकले

एकच कर माझ्यासाठी

नको राहूस एकटा आयुष्यभर

असावे कोणी सोबतीला

आधार देण्यासाठी प्रेम करण्यासाठी

या जन्मात नाही झाली

स्वप्न पूर्ण आपली

वचन देते मी येईन परत

तुझ्या हाताचा स्पर्श अनुभवायला

तुझे प्रेम मिळवायला

नवीन नाते घेऊन

नवीन चेहरा घेऊन