आई

तू कवितेच अधीर पदार्पण,

अन् माझ्या शब्दांची निवृत्ती.

तू गवसलेले प्रगल्भ आवधन, 

मी तुझी अवखळ आवृत्ती.

आई माझी महान माझ्या यशाचीच

फक्त तिला तहान , आई माझे सर्वस्व, 

बापाचे तिच्यावर वर्जस्व .

तिची माझ्याकडून जी आशा 

कधीच करणार नाही मी तिची निराशा.

 माझ्यासाठी घातला जन्म तिने वाया

 सर्वांवरच तिची आतुट माया.

रागावणे तिचे वाट मला जीवघेणं

 पण मायेने दोन शब्द तिचे जसे

' अमृताचे थेंब '

ती जवळ नसताना देखील 

तिच्या प्रेमाची ऊब तेवढीच जास्त जाणवते,

ती नजरे असून ही 

तिच्या डोळ्यातील काळजी इथून ही स्पष्ट दिसते

मन माझं आहे थोड हळव ,

सतत भावनांमध्ये गुंतनार 

दुःखाने भरलय मन माझे 

आई पण तुझच सुख पाहणार

शेवटी एवढीच इच्छा या मनाची

 पुढच्या जन्मी पण आठवण राहो 

 आईसोबत घालवलेल्या प्रत्येक सुंदर क्षणाची