ପିମ୍ପୁଡ଼ି, ଝିଣ୍ଟିକା ଓ କାଉ ।

ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ:
ପରିଶ୍ରମୀ ପିମ୍ପୁଡ଼ି ଓ ତାର ସୁନ୍ଦର ସଂସାର

ଗୋଟିଏ ସବୁଜ ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲ ମଝିରେ ଏକ ବିଶାଳ ବରଗଛ ଥିଲା। ସେହି ଗଛର ମୂଳ ନିକଟରେ ମାଟି ତଳେ ଏକ ଛୋଟ ଓ ନିରାପଦ ଗାତ ଭିତରେ ରହୁଥିଲା 'ମିନୁ' ନାମକ ଏକ କୁନି ପିମ୍ପୁଡ଼ି ମାଆ। ତାର ତିନୋଟି ଛୋଟ ଛୋଟ ଛୁଆ ଥିଲେ। ମିନୁ ଥିଲା ଅତ୍ୟନ୍ତ କର୍ମଠ ଓ ଦୟାଳୁ।
ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଇଁବା ମାତ୍ରେ ସେ ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଆଦର କରି ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ବାହାରି ପଡ଼ୁଥିଲା। ଦିନସାରା ସେ ଜଙ୍ଗଲର ଘାସବଣ ଓ କ୍ଷେତରେ ଘୁରି ବୁଲି ଗହମ, ଧାନ ଓ ମିଠା ଶସ୍ୟଦାଣା ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିଲା। ନିଜ ଓଜନଠାରୁ ଦୁଇଗୁଣ ଭାରୀ ଶସ୍ୟକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଓ ପିଠିରେ ବୋହି ଆଣିବା କିଛି ସହଜ କଥା ନଥିଲା। ତଥାପି, ଘରକୁ ଫେରି ଛୁଆମାନଙ୍କ ହସଭରା ମୁହଁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ତାର ସବୁ କ୍ଳାନ୍ତି ଦୂର ହୋଇଯାଉଥିଲା। ସେ ସେହି ଶସ୍ୟରୁ ସୁଆଦିଆ ଖାଦ୍ୟ ତିଆରି କରି ଛୁଆମାନଙ୍କୁ ଖୁଆଉଥିଲା। ପିମ୍ପୁଡ଼ି ପରିବାରଟି ବେଶ୍ ଆନନ୍ଦରେ ଦିନ କାଟୁଥିଲେ।

ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ:
ଅଳସୁଆ ଝିଣ୍ଟିକାର ଆଗମନ ଓ କ୍ରୂର ଧମକ
ସେହି ବରଗଛ ପାଖରେ ଥିବା ଏକ ଉଚ୍ଚ ଘାସ ଉପରେ 'ଝିଙ୍କୁ' ନାମକ ଏକ ସବୁଜ ଝିଣ୍ଟିକା ରହୁଥିଲା। ସେ ଥିଲା ନିହାତି ଅଳସୁଆ, କାମଚୋର ଏବଂ ଅହଙ୍କାରୀ। ନିଜେ କୌଣସି ପରିଶ୍ରମ ନକରି ଦିନସାରା ଗଛ ଛାଇରେ ବସି ଗୀତ ଗାଇବା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଛୋଟ ଜୀବଙ୍କୁ ଡରାଇବା ତାର ଅଭ୍ୟାସ ଥିଲା।
ଦିନେ ଦ୍ୱିପ୍ରହର ସମୟରେ ମିନୁ ପିଠିରେ ଏକ ବଡ଼ ଗହମ ଦାଣା ଧରି ଝାଳନାଳ ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରୁଥିଲା। ହଠାତ୍ ଝିଙ୍କୁ ତା’ର ଲମ୍ବା କଣ୍ଟାଳିଆ ଗୋଡ଼ ବଢ଼ାଇ ତାର ରାସ୍ତା ଓଗାଳି ଦେଲା। ଝିଙ୍କୁ ଗର୍ବରେ କହିଲା—
"ଶୁଣ ରେ କୁନି ପିମ୍ପୁଡ଼ି! ତୁ ପ୍ରତିଦିନ ଯେତେ ଶସ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରିବୁ ଏବଂ ସେଥିରୁ ଯାହା ରାନ୍ଧିବୁ, ତାର ଅଧା ଭାଗ ମୋତେ ବିନା ପ୍ରଶ୍ନରେ ଦେବୁ। ଯଦି ତୁ ମୋ କଥା ନ ମାନିବୁ, ତେବେ ମୁଁ ମୋର ଏହି ବଡ଼ ଗୋଡ଼ରେ ତୋର ବସା ଭାଙ୍ଗି ଚୁରମାର କରିଦେବି ଏବଂ ତୋ ଛୁଆମାନଙ୍କୁ କଚାଡ଼ି ମାରିଦେବି!"

ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧମକ ଶୁଣି ମାଆ ମିନୁର ଛାତି ଥରିଗଲା। ସେ ଥିଲା ଏକ ଅତି ଛୋଟ କୀଟ, ଆଉ ଝିଣ୍ଟିକା ତା’ ତୁଳନାରେ ବହୁତ ବଡ଼ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା। ନିଜ କୁନି ଛୁଆମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ମିନୁ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଗଡ଼ାଇ ନୀରବରେ ମୁଣ୍ଡ ତଳକୁ ପୋତି ସେହି ଅନ୍ୟାୟ ସର୍ତ୍ତ ମାନିନେଲା।

ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ:
ମାଆର ଅସହାୟତା ଓ କୁନି ଛୁଆଙ୍କ କଷ୍ଟ

ସେହିଦିନଠାରୁ ମିନୁର ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ବଢ଼ିଗଲା। ସେ ସକାଳୁ ସଞ୍ଜ ଯାଏଁ ହାଡ଼ଭଙ୍ଗା ପରିଶ୍ରମ କରି ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିଲା ଏବଂ ଘରେ ରୋଷେଇ ସାରି ତାର ଅଧା ଅଂଶ ଝିଙ୍କୁକୁ ଦେଇ ଆସୁଥିଲା। ଘରେ ବଳକା ଥିବା ସାମାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ତାର ତିନୋଟି କୁନି ଛୁଆ ଅଧାପେଟରେ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ।
ଦିନକୁ ଦିନ ଛୁଆମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଅଭାବରୁ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ମାଆ ମିନୁ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଶୁଖି କଣ୍ଟା ହୋଇଗଲା। ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ, ବିନା ପରିଶ୍ରମରେ ମାଗଣା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଝିଙ୍କୁ ଆହୁରି ମୋଟା ଓ କର୍କଶ ହୋଇଉଠିଲା। ସେ ମିନୁକୁ ଆହୁରି ଅପମାନିତ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲା।

ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ:
ବୁଦ୍ଧିମାନ କାଉର ସହାନୁଭୂତି

ସେହି ବରଗଛର ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଡାଳରେ 'କାଳିଆ' ନାମକ ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ବୟସ୍କ କାଉ ରହୁଥିଲା। ସେ ଅନେକ ଦିନରୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଥିଲା ଯେ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରୁଥିବା କୁନି ପିମ୍ପୁଡ଼ିଟି ସବୁବେଳେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଝିଣ୍ଟିକା ଆଗରେ ଖାଦ୍ୟ ଥୋଇ ଦେଉଛି।
ଦିନେ ଅପରାହ୍ଣରେ, ଯେତେବେଳେ ମିନୁ ମନଦୁଃଖରେ ଗାତ ବାହାରେ ବସି କାନ୍ଦୁଥିଲା, କାଳିଆ କାଉ ଧୀରେ ଡେଣା ଝାଡ଼ି ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଆସିଲା। କାଳିଆ ବଡ଼ ଆଦରରେ ପଚାରିଲା—
"ଭଉଣୀ ମିନୁ! ତୁମେ ଏତେ ପରିଶ୍ରମ କରି ମଧ୍ୟ ସବୁବେଳେ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ? ତୁମ ନିଜ ପିଲାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ସେହି ଅଳସୁଆ ଝିଣ୍ଟିକାକୁ କାହିଁକି ଦେଉଛ?"

ମିନୁ ଆଉ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲା ନାହିଁ। ସେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଝିଙ୍କୁର କ୍ରୂର ଧମକ, ନିଜର ଭୟ ଏବଂ ପିଲାମାନଙ୍କ ଭୋକ ବିଷୟରେ ସବୁକଥା କାଉ ଆଗରେ ଖୋଲି କହିଲା।

ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ:
ସାହସର ମହାମନ୍ତ୍ର ଓ ଚତୁର ଯୋଜନା

ମିନୁର କରୁଣ କାହାଣୀ ଶୁଣି କାଳିଆ କାଉର ଆଖିରେ ନ୍ୟାୟର କ୍ରୋଧ ଜଳିଉଠିଲା। ସେ ମିନୁକୁ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଇ କହିଲା—
"ମନେରଖ ଭଉଣୀ! ଅତ୍ୟାଚାରୀ ଆଗରେ ଡରିକରି ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇଲେ ତାର ଦାଦାଗିରି ଆହୁରି ବଢ଼ିଥାଏ। ଭୟ ପାଇ ସବୁ ସହିଯିବା କେବେହେଲେ ରକ୍ଷା ପାଇବାର ଉପାୟ ନୁହେଁ। ତୁମକୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଓ ଅଧିକାର ପାଇଁ ସାହସ ବାନ୍ଧିବାକୁ ହେବ। ଅନ୍ୟାୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସିଧା ଠିଆ ହୁଅ!"

କାଳିଆ ମିନୁକୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଯୋଜନା ଶିଖାଇ ଦେଲା: "ଆସନ୍ତାକାଲି ଯେତେବେଳେ ଝିଣ୍ଟିକା ଖାଦ୍ୟ ମାଗିବାକୁ ଆସିବ, ତୁମେ ଡରିବ ନାହିଁ। ଦୃଢ଼ ସ୍ୱରରେ ତାକୁ 'ନା' ବୋଲି କହିଦେବ। ଯଦି ସେ ତୁମ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ତେବେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ମୋତେ ଡାକିବ। ମୁଁ ପାଖ ଡାଳରେ ହିଁ ତୁମକୁ ଜଗି ରହିଥିବି।" କାଉର କଥାରୁ ମିନୁ ମନରେ ଏକ ଅଭୂତପୂର୍ବ ସାହସ ଓ ବିଶ୍ୱାସ ଜନ୍ମ ନେଲା।

 ଷଷ୍ଠ  ଅଧ୍ୟାୟ:
ସାହସର ପରୀକ୍ଷା ଓ ଅନ୍ୟାୟର ବିରୋଧ

ପରଦିନ ସକାଳେ ଝିଣ୍ଟିକା ଡେଇଁ ଡେଇଁ ପହଞ୍ଚିଲା ଏବଂ ଗର୍ବରେ ପାଟି କରି କହିଲା, "ହେ ପିମ୍ପୁଡ଼ି! ଶୀଘ୍ର ଆଜିର ଖାଦ୍ୟ ବାହାର କର, ମୋତେ ଭାରି ଭୋକ ହେଲାଣି!"
କିନ୍ତୁ ଆଜି ମିନୁ ଆଦୌ ଥରିଲା ନାହିଁ। ସେ ନିଜ ଗାତର ଦ୍ୱାର ଆଗରେ ଛାତି ଟେକି ଦୃଢ଼ତାର ସହ ଠିଆ ହେଲା ଏବଂ ନିର୍ଭୟରେ କହିଲା—
"ନା! ତୁମକୁ ଆଜିଠାରୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ବି ଦାଣା ଖାଦ୍ୟ ମିଳିବ ନାହିଁ! ଏହା ମୋର ରକ୍ତଝାଳ ବୁହା ପରିଶ୍ରମର ଖାଦ୍ୟ। ଯଦି ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ନିଜେ ପରିଶ୍ରମ କରି ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କର!"

ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ପିମ୍ପୁଡ଼ିର ଏପରି ସାହସ ଦେଖି ଝିଣ୍ଟିକା କ୍ରୋଧରେ ଜଳିଉଠିଲା। ସେ ତାର କଣ୍ଟାଳିଆ ଗୋଡ଼ ଉଠାଇ ପିମ୍ପୁଡ଼ିର ବସାକୁ ଭାଙ୍ଗିବା ପାଇଁ ଆଗେଇ ଆସିଲା। ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ ମିନୁ ପୂରା ଦମ୍ ଲଗାଇ ଉପରକୁ ଚାହିଁ ଡାକିଲା— "କାଳିଆ ଭାଇ! ଶୀଘ୍ର ଆସ... ସାହାଯ୍ୟ କର!"

ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ:
କାଉର ପ୍ରହାର ଓ ଝିଣ୍ଟିକାର ପଳାୟନ

ଡାକ ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ଆକାଶରୁ ଝଡ଼ ବେଗରେ କାଳିଆ କାଉ ଝପଟି ଆସିଲା। ସେ ତାର ବିଶାଳ କଳା ଡେଣା ମେଲାଇ ଝିଣ୍ଟିକା ଆଗରେ ଓହ୍ଲାଇ ପଡ଼ିଲା। କାଉର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଆଖି ଏବଂ ଲୁହା ଭଳି ଶକ୍ତ ଥଣ୍ଟ ଦେଖି ଝିଣ୍ଟିକାର ଛାତି ଧଡ଼ଧଡ଼ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। କାଳିଆ ଗର୍ଜନ କରି କହିଲା
"ରେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅଳସୁଆ ଝିଣ୍ଟିକା! ତୁ ନିରୀହ ପିମ୍ପୁଡ଼ି ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁଛୁ? ଯଦି ନିଜ ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ତେବେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ଛାଡ଼ି ପଳାଅ, ନଚେତ୍ ମୁଁ ତୋତେ ଏବେ ମୋର ସକାଳର ଜଳଖିଆ କରିଦେବି!"

ମୃତ୍ୟୁ ଭୟରେ ଝିଣ୍ଟିକା ଥରହର ହୋଇ କ୍ଷମା ମାଗିଲା। ସେ ପ୍ରାଣ ବିକଳରେ ଡେଇଁ ଡେଇଁ ଦୂର କଣ୍ଟାବୁଦା ଆଡ଼କୁ ପଳାଇଲା ଏବଂ ସେହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆଉ କେବେହେଲେ ଫେରିଲା ନାହିଁ। ମିନୁ ତାର ଛୁଆମାନଙ୍କୁ କୋଳେଇ ନେଇ ଆନନ୍ଦର ଲୁହ ଢାଳିଲା ଏବଂ କାଳିଆ କାଉକୁ ହୃଦୟରୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଜଣାଇଲା।