ନାଉରି

ନଈର ନାଉରି  କରୁ ଥାଏ ପାରି 

   ଏପାରିରୁ ପୁଣି ସେପାରି 

ନଉକା ବାହଇ  ସୁଖ ସବୁ ଥୋଇ 

   କାତ ମାରେ ଜୋର କରି ।

କେବେ ମାରେ ପୁଣି  ନଉକାର କାତ 

   କେବେ ଲଗାଏ ଜାଲ 

ସକାଳ ଭୋରୁ   ଆସି ନଈ ଧାରେ 

   ଧରେ କୋଉ ଆଉ ଶେଉଳ

ଗାଆଁ ଗାଆଁ ବୁଲି  ନିକିତି ତଉଲି 

   ବିକଇ ମାଛ କଙ୍କଡା 

ନେଇଯା ସଭିଏଁ  ଆସିଗଲି ମୁହିଁ

   ଖୋଲିବି ହସ ପସରା

ତଥାପି ନାଉରି  କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ମରେ 

   ଦଳିତ ଜାତିଟି ବୋଲି 

ଆହେ ମହାପ୍ରଭୁ  ଜାତି ଆଣ ସବୁ 

   ଯାଉ ଦୁନିଆରୁ ଚାଲି ।