ନିଶୀଗନ୍ଧା

ତନ୍ଦ୍ରା ଭରା ଏହି ରଜନୀରେ,

ଫୁଟିଛି ଗୋଟିଏ ଫୁଲ,

ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଭା ଶୀତଳତା ଘେନି,

କରୁଛି ସ୍ନେହରେ ଗେଲ।

ଦୋଳାୟିତ ହୁଏ ଫୁଲଟି ଏପରି,

ବାସ ତାର ଚହଟାଇ,

ହେଲେ ସେ ଜାଣେନା,

ପାହିଲେ ରଜନୀ,

ମରିକି ଯିବ ସେ ଶୋଇ।