ମାଆ

ଜନମ ହେଲା ଦିନୁ ପହେଲା କରି,

   ନେଇଛେ ତୋର ନା ମୁଇଁ ,

   ଧଏନ ଆଉ ଗୋ ମା ତୁଇଁ

   ଧଏନ ଆଉ ଗୋ ତୁଇଁ ।

 ଦଶ ମାସ ଦଶ ଦିନ ପେଟେ ରଖି,

   ଦେଖେଇଛୁ ଦୁନିଆ ତୁଇଁ ,

  ତୋର ନୁ ବଡ଼ କେହି ନାହିଁ 

   ଧଏନ ଆଉ ଗୋ ତୁଇଁ ।

 ନିଜର ପିଲାର ଖୁସି ଲାଗି ଯିଏ,

 ବିଷକେ ଅମୃତ ଭାବି ପି ଦେଶୀ, 

  ସେଟା ଆଉ ଗୋ ମା ତୁଇଁ ,

  ଧଏନ ଆଉ ଗୋ ମା ତୁଇଁ ।

   

ମାଆ ର ମହିମା ଯେତେ ଗାଏମା ,

  ଲାଗବା ଆମକୁ ଉନାଁ ଉନାଁ ।

  ତୋର ନୁ ବଡ଼ କେହେ ନାଇଁ 

   ଧଏନ ଆଉ ଗୋ ତୁଇଁ ।