ବର୍ଷା

ଚମକ ସହ ବର୍ଷା ବିନ୍ଦୁ ସବୁ ଭୂଇଁକୁ ଝରିପଡ଼େ, ମେଘୁଆ ଆକାଶେ ମଧ୍ୟାହ୍ନର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯତନେ ଆପଣା କିରଣ ଢାଳେ। ​

ଦିଗବଳୟ ପାରେ ନିଜ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଢାଳି ସାଜେ ରଙ୍ଗୀନ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ, ତା' ବର୍ଣ୍ଣାଳୀର ମନୋହର ରୂପ ମୋହିନିଏ ଦର୍ଶକଙ୍କ ତନୁ ମନୁ। ​

ଛାତ ଉପରେ କଡ଼ମଡ଼ ଶବ୍ଦ କରି କୁଆ ପଥର ସବୁ ବରଷି ଯାଏ, ଚାଖିବା ଆଶାରେ ସେ ବିନ୍ଦୁ ସାଉଁଟି ଶିଶୁଙ୍କ ମନ ଖୁସି ହୋଇଯାଏ। ​

ସଞ୍ଜ ହେବାର ସଙ୍କେତ ଦେଇ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆସେ ଘନେଇ, ଠାକୁରଙ୍କ ଆଗେ ଦୀପ ଜାଳିବାକୁ ଘରଣୀ ସତର୍କ ହୋଇ।

ଜେଜେ ଆଉ ଜେଜେମା’ ଗପି ଗପି ମଜାରେ ମୁଢ଼ି-ବାରମଜା ବସି ଖାଆନ୍ତି, ପ୍ରେମପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ ଗୃହ ପ୍ରାଙ୍ଗଣେ ବେଙ୍ଗମାନେ ଡେଇଁ ଡେଇଁ ମାତନ୍ତି। ​

ଝିଁଝିଁର ଶବ୍ଦ ଆଉ ବେଙ୍ଗର ରଡ଼ି ରାତିରେ ସୃଜେ ସୁର,
ସେହି ସଙ୍ଗୀତମୟ ତାନେ ରାତିର ଶାନ୍ତି ହୁଏ ଆହୁରି ମଧୁର।

ଛୋଟ ଛୋଟ ବିନ୍ଦୁରେ ବରଷେ ବର୍ଷା, ମେଘ ଫାଙ୍କରୁ ବଙ୍କୁଲି ଜହ୍ନର ଚାହାଣି ,
ଗହନ ରାତିରେ ଜେଜେ, ଜେଜେମା’ ଓ ନାତିନାତୁଣୀ ଶୋଇଛନ୍ତି ସୁଖ ନିଦ୍ରା ମଶାରୀ ଟାଣି।

ସକାଳ ହେଉ ହେଉ ବର୍ଷା କମିଯାଏ,
ନିର୍ମଳ ଆକାଶେ ଉଦେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ମନ ହସିଉଠେ ଆହା ଚିତ୍ତ ମଜ୍ଜାଏ ।

ପୁଣି ଥରେ ହୁଏ ଆରମ୍ଭ ଜୀବନର ସେହି ଚହଳ ଓ କୋଳାହଳ ସବୁ, ବରଷାର ତାଳେ ତାଳେ କର୍ମୀ ନର ନାରୀ ଆବାଳବୃଦ୍ଧବନିତା ମଗନ କରମେ ନହୋଇ କାବୁ l 

​( ରଚନା: © ଅବଧୂତ ପଣ୍ଡା, କଟକ, ଭାରତ )