Meera Pitale

Tragedy


3  

Meera Pitale

Tragedy


तुझं जाणं

तुझं जाणं

1 min 213 1 min 213

रात्री तू रुसून झोपलास आणि मी ही मनवलं नाही

दुसऱ्या दिवशीची पहाट तू मात्र पाहीलीच नाहीस


तू गेलास हे स्वीकारायला मन धजावत नव्हतं

तुला शांत पडलेलं पाहताना ते आतून हादरलं होतं


मित्र ते नवरा हा तुझा प्रवास मी पाहिला होता

तू मात्र मला भयाण एकटेपणा देऊन गेला होता


तुझ्या जाण्याने मी एक रिकामेपण अनुभवलं होतं

कळत नव्हतं मला नक्की माझं कुठे चुकलं होतं


बरंच राहिलं सांगायचं अन् बोलायचं तुझ्याशी 

सांग ह्या आयुष्याची लढाई आता मी कशी झुंजायची


माझ्या सोबत कोसळत होतं हे घर अंगण सारं काही

उरल होतं फक्त शरीर, मन रेंगाळत होतं तुझ्या पायी


त्या भाबड्या मनाला सांगायचं होतं एकदा तुला

काल मी मनवल असतं तर कदाचित गमावलं नसतं तुला


आयुष्य उध्वस्त कसं होतं हे त्या दिवशी उमगलं

प्रत्येक क्षण किती अमूल्य आहे हे तुझ्या जाण्याने समजलं


पोकळी तुझी खोल आहे कधी न भरणारी

आता फक्त वादळ वारे सगळं लुटून नेणारी...


Rate this content
Log in

More marathi poem from Meera Pitale

Similar marathi poem from Tragedy