सुचले जे शब्द त्यांनी

सुचले जे शब्द त्यांनी

गझल साकारीत गेलो

जाहल्या ठिकऱ्या कितीही

आयुष्य आकारीत गेलो

ना कधी पर्वाह केली

ऐलतीरी वा पैलतीरीची

जीवनाची नौका तरीही

बेफिकर वल्हवित गेलो

रुतले अनंत काटे

जखमा ही अगणितशा

भळभळ अश्वत्थाम्यापरी

कपाळी मी मिरवित गेलो

ठिगळ ठिगळ जोडून

पांघरावे प्रेम हे

का नको त्या भावनांना

सांंग मी ऊसवित गेलो ?

सरल्यावर ही कातरवेळ

संपून गेला सगळा खेळ

उमगून आले मलाच तेव्हा

स्वतःला कसे फसवित गेलो