पाऊस

कृष्णवेणू सूर तेथे

अलगद बरसले

प्राणिमात्र भूमायेचे

यासाठीच तरसले

कृपादृष्टी वरुणाची

ओलेचिंब झाले रान

धरतीच्या लेकरातं

त्याने भरले गं प्राण

दोर फासाचा कधीच

बाभळीला विसरला

त्याचा देव आज म्हणे

नवसाला गं पावला

मुखी पाऊस गाण्यांचे

उमटले मनी सूर

सखा येताच जवळी

आनंदाने भरे उर

अवखळ कधी कधी

नको तुझे रे वागणे

भरलेले हे आभाळ

रिते होण्या बरसणे