निसर्गप्रेमी मी वेडी

असाह्य मन माझे कसे 

वेडेपिसे झाले

थबकुनी माझ्या जीवाला 

घोर लाऊनी गेले 

भलताच आला वारा 

म्हणाला टेन्शन घे जरा

त्याच वाक्याने मात्र मी 

हरवत गेले जरा

हळूच बोलला मोगरा 

नको लक्ष्य देऊ तू आता 

सुगंधाने माझ्या तू 

पड प्रेमात माझ्या 

दाटलेले अश्रू मी 

हळूच पुसून टाकले

अन खरंच त्याच्या 

सहवासात रमू लागले

पाखरू आले एक 

म्हणे किती ग वेडी तू 

संकटांचा डोंगर येऊनही 

कशी निसर्गप्रेमी तू 

मी त्याला म्हणाले 

निसर्गप्रेमी मी 

तुम्हीच लाविले मज वेड 

आता कितीही लोटले तरी 

जात नाही मी दूर 

वास्तव तुमचे शब्दात मांडिते

अन शब्द स्फूरांची एक कविता करिते