मालवणी कविता (हरवलला बालपन)

कदी तरी माका 

माझा बालपन गमता

गोठनीरच्या वडाबुडी

सुरपारांबे खेळता

पाठिर दप्तार घेवन

मन शाळेत धावता

सड्यारची करंदा काढताना

झाळीत पाय पडता

चिचे आवळे बोरा तोरा

खावक बरा वाटता

सर्दी खोकलो झाल्यार

आयेचो धबको गावता

व्हाळातसून चलताना

कुरले माशे धरता

गुठ्यार उभ्या रवान

मन मळोभर फिरता

असा वाटता बालपन

बेगीना सरला

मोठा होवच्या नादात

कायतरी हरावला

डोळ्यासमोर माका

सगळा बालपन दिसता

खरा सांगतय निसत्या

आठवनीत मन रमता