कलंक

दोष जगण्याचे कोणाच्या रे माथी

जो तो इथे षंढ नावासाठी 

कैसे रंगताती बोलाचेच रंग 

स्वार्थ जपताती ध्येयासाठी 

नको बोल लावू अर्थाच्या धुळीला 

स्वतःमाजी कर्म नसे तेव्हा  

कशा मोजशी तू पापाचे पेठा रे 

अंगामाजी पुण्य नसे तेव्हा 

नाही सोसले तू दगडाचे घाव 

उगा देवपण हवे कशासाठी

नाही लढला जो अंधाराशी काल

हाव आज त्याची उषेसाठी 

चिरुनीया मर्म उरे जिथे धर्म 

ऐसा नुरे वर्म कशापायी 

कळूनही सारे डोळे ज्याचे बंद

स्वतः म्हणवितो साधू संत 

लावुनिया बळ कापशील पंख

ऐसे डंख येती परतुनी 

म्हणशील यासी समाजाचे भान 

तोचि रे कलंक तुझा तुला