गरीबी

नशिबी माझ्या गरीबी आली

कोणत्या पापाची शिक्षा भोगावी लागली

देवा का रे तू इतकी परीक्षा घेतो

अन्नपाण्यासाठी इवल्यशा जीवाला सतावतो

एवलेशे हातं सुद्धा थकले आता दुसऱ्यांसमोर पसरून

दया का नही येत रे तुला माझ्या डोळ्यातले

अश्रू बघून

मलाही शाळेत जाऊन खूप काही शिकावंसं वाटत

पन पोटपाण्यासाठी सगळी स्वप्न विसरून आहे त्या परिस्तिथीत जगावं लागत

ऊन असो किंवा पाऊस माझा प्रत्येक दिवस हा

रस्त्यावर जातो

पन उद्या नवीन काहीतरी घडलं ह्या आशेवर मी सतत हसत राहतो

देतो तू जगाला पोटभर घास

मग आमच्या गरीबाच्याच नशिबी का रे लिहला उपवास

चप्पल माझी तुटलेली कपडे ते फाटके

तळव्यांना नाही रे मनाला बसतात चटके