संस्कार सेतू

Tragedy


3  

संस्कार सेतू

Tragedy


भाकर

भाकर

1 min 324 1 min 324

देवा! माझा हा संसार

मांडला मी भुई वर

मातीचच आंथरून

आभाळाचे पांघरूण.

उपाशीच रोज आम्ही

नाही कुणाचा आधार

चिंता मला या पिल्यांची

आणू कोठून भाकर.

घर दार बंद सारी

पोटात होतेया लाही

कधी मिळे अन्न कधी

बाळे राहत उपाशी.

सांग देवा आता काही

काय तुझा आहे न्याय

सारी लोकं म्हणताती

तू या विश्र्वाची रे माय.

या वेलीच्या संसारास

नाही काडीचा आधार

कुठे हिंडू आता सांग

कुणी मिळेल? दाता र.

अंगाला नाही कापड

मुलं उन्हानं तापली

का अशी आमची गत

नाळ जगाने कापली.

जगावर महामारी

आम्हाही उपासमारी

देवा टळो ही रे पिडा

तूच जगाचा कैवारी


Rate this content
Log in

More marathi poem from संस्कार सेतू

Similar marathi poem from Tragedy