સાચી ખુશી

શિવનગર ગામમાં મોટી દોડ સ્પર્ધા થવાની હતી. વિજેતા માટે એક લાખ રૂપિયાનું ઇનામ હતું અને હું ઘણી મહેનત સાથે મારી તૈયારીમાં વ્યસ્ત હતો. હા, મેં વિચાર્યું કે હું જીતીશ, પણ મને ડર હતો કે કદાચ હું જીતી ન શકે. કેમ કે, મહેશ દોડમાં ચેમ્પિયન હતો અને તેણે પહેલા પણ ઘણા ઇનામો જીત્યા હતા. મને દોડનો ખૂબ શોખ હતો, તેથી મેં આ સ્પર્ધામાં ભાગ લીધો હતો. હું તે દિવસની રાહ જોઈ રહ્યો હતો જ્યારે દોડ સ્પર્ધા થશે. છેવટે તે દિવસ ગયો.

દોડ માટે બધા તૈયાર થયા, પણ મહેશ થોડો ઉદાસ દેખાતો હતો. સ્પર્ધા શરૂ થઈ. મારી મહેનત પછી મેં સ્પર્ધા જીતી, પણ હું પણ વિચારતો હતો કે મહેશ કેવી રીતે હારી ગયો. હું માનતો ન હતો કે હું જીતી ગયો. મહેશ થોડો ઉદાસ દેખાતો હતો.

દોડ સ્પર્ધા પછી, મેં તેને પૂછ્યું કે તું કેમ ઉદાસ હતો, તને કોઈ તકલીફ છે ?

મહેશે કહ્યું કે "મારી માતા બીમાર છે અને મારી પાસે સારવાર માટે અને શહેરમાં જવા માટે પૈસા નથી. મેં સ્પર્ધામાં ભાગ લીધો હતો કારણ કે જો હું જીતીશ તો મને પૈસા મળશે, પણ મારી માતાનો ધ્યાન રાખ્યું તેથી હું તૈયારી કરી શકી શકાયું નહીં. તેથી હું તારી સામે હારી ગયો. તે કહ્યા પછી, તે ઉદાસ થઈ ગયો અને નિરાશામાં બેસી ગયો. મને તેના માટે દિલથી મદદ કરૂ એવું લાગ્યું અને મેં તેને તે એક લાખ રૂપિયા આપ્યા. પહેલા તેણે પૈસા લેવાની ના પાડી, પરંતુ મારા આગ્રહ પર તેણે તે લઈ લીધા. હું એટલો ખુશ ન હતો કે જયારે હું દોડમાં ચેમ્પિયન બન્યો પણ જયારે મેં તેને પૈસા આપ્યા પછી હું જે રીતે ખુશ હતો, ખરેખર એ જ સાચી ખુશી છે.