దైవబలం

కృష్ణానది తీరాన ఉన్న శ్యామలాపురం అనే ఒక అందమైన గ్రామంలో వాసు అనే ఎనిమిదేళ్ల బాలుడు ఉండేవాడు. వాసు చూడటానికి చాలా చిన్నవాడైనా, అతని మనసు మాత్రం పర్వతమంత ధైర్యంతో నిండి ఉండేది. దానికి కారణం అతనిలో ఉన్న అచంచలమైన విశ్వాసం. తన తల్లి చిన్నప్పటి నుండి నేర్పిన "దైవబలం ఉంటే ఏ శక్తీ నిన్ను ఏమీ చేయలేదు" అనే మాటను అతను ప్రాణప్రదంగా నమ్మేవాడు. ఏ పని చేసినా, ఎక్కడికి వెళ్లినా దేవుడే తనను వెన్నంటి ఉంటాడనే నిశ్చలమైన నమ్మకం అతనిలో అపారమైన శక్తిని నింపేది. ఆ గ్రామంలో అందరూ వాసును చూసి ముచ్చటపడేవారు, ఎందుకంటే అంత చిన్న వయసులోనే అతనికి ఉన్న దైవభక్తి మరియు పెద్దల పట్ల ఉండే గౌరవం అమోఘమైనవి.

ఒక శనివారం ఉదయం, వాసు తన తాతయ్యతో కలిసి పొరుగు గ్రామంలో ఉన్న ఒక పురాతన ఆలయ సందర్శనకు బయలుదేరాడు. ఆ గ్రామానికి వెళ్లాలంటే దట్టమైన నల్లమల అడవి గుండా వెళ్లే ఒక సన్నని కాలిబాటను దాటాలి. ఆ అడవిలో ఎత్తైన చెట్లు, దారి పొడవునా వినిపించే వింత శబ్దాలు సామాన్యులను భయపెడుతుంటాయి. అడవి మార్గంలో నడుస్తూ ఉండగా, దారి పక్కన ఉన్న ఒక అరుదైన, మెరిసిపోయే నీలి రంగు పువ్వును చూడటానికి వాసు కొంచెం పక్కకు వెళ్లాడు. ఆ పువ్వు అందానికి ముగ్ధుడై దాని వెంటే అడుగులు వేస్తూ, తెలియకుండానే అడవి లోపలికి వెళ్ళిపోయి తన తాతయ్యకు చాలా దూరమైపోయాడు. కాసేపటి తర్వాత చుట్టూ చూస్తే, దట్టమైన పొదలు మరియు గాలికి ఊగే పెద్ద వృక్షాలు తప్ప తాతయ్య ఎక్కడా కనిపించలేదు.

సూర్యుడు మెల్లగా అస్తమిస్తుండటంతో అడవిలో చీకట్లు అలుముకున్నాయి. భయంకరమైన నక్కల ఊళలు, గబ్బిలాల అరుపులు అడవిని మరింత భయానకంగా మార్చాయి. వాసు భయంతో తాతయ్యను పిలవాలని గట్టిగా ప్రయత్నించాడు కానీ, విపరీతమైన భయం వల్ల గొంతు పెగలలేదు. అప్పుడే అతనికి తన వెనుక ఎవరో నడుస్తున్నట్లు, ఎండిన ఆకులు నలుగుతున్న అడుగుల శబ్దం స్పష్టంగా వినిపించింది. వెనుతిరిగి చూస్తే, ఒక భయంకరమైన చిరుతపులి తన వైపు తీక్షణంగా చూస్తూ నక్కి నక్కి వస్తోంది. ఆ చిరుత కళ్లు చీకట్లో నిప్పుకణికల్లా మెరుస్తున్నాయి. వాసు కాళ్లు వణికాయి, గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. ఒక చిన్న బాలుడు ఆ క్రూర మృగం నుండి తప్పించుకోవడం అసాధ్యమని అతనికి అర్థమైంది.

ఆ మృత్యువు ముందు నిలబడిన స్థితిలో వాసు ఒక్క క్షణం కళ్లు మూసుకున్నాడు. తన తల్లి చెప్పిన మాటలను, తను నమ్మిన దైవ ప్రార్థనను గుర్తు తెచ్చుకున్నాడు. "ఓ దైవమా, నేను ఒంటరిని కాను, నువ్వు నా వెంటే ఉన్నావని నేను నమ్ముతున్నాను. ఈ ఆపద నుండి నన్ను రక్షించు" అని మనసారా ప్రార్థించడం మొదలుపెట్టాడు. ఆ చిన్నారి మనసులో ఉన్న పరిపూర్ణ నమ్మకం అతని భయాన్ని పోగొట్టి ఒక వింతైన ప్రశాంతతను ఇచ్చింది. చిత్రంగా, ఆ చిరుతపులి అతని మీదకు దూకడానికి బదులు, అతని ముందుకొచ్చి నిశ్శబ్దంగా నిలబడింది. దాని భీకరమైన గర్జనలు ఆగిపోయి, అది ఒక రక్షకుడిలా వాసు ముందు కూర్చోవడం చూసి వాసు ఆశ్చర్యపోయాడు. భయం స్థానంలో ఒక అదృశ్యమైన ధైర్యం అతడిని ఆవహించింది.

కాసేపటి తర్వాత అడవిలో టార్చ్ లైట్ వెలుతురు కనిపిస్తూ, తాతయ్య గొంతు వినిపించింది. "వాసు! ఎక్కడున్నావురా?" అని ఆత్రంగా పిలుస్తూ తాతయ్య కొందరు గ్రామస్థులతో కలిసి అక్కడికి చేరుకున్నారు. వెలుతురును చూడగానే ఆ చిరుతపులి ఒక్క ఉదుటున పొదల్లోకి మాయమైపోయింది. వాసును క్షేమంగా చూసిన తాతయ్య ఆనందంతో కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటూ అతడిని గట్టిగా కౌగిలించుకున్నారు. జరిగినదంతా విన్న గ్రామస్థులు వాసులో ఉన్న ఆ దైవవిశ్వాసానికి ముక్కున వేలేసుకున్నారు. ఆ క్రూర మృగం అతడిని ఏమీ చేయకుండా కాపలా ఉంది అంటే, అది ఖచ్చితంగా ఆ అచంచలమైన నమ్మకానికి లభించిన దైవ రక్షణే అని అందరూ నమ్మారు.

ఈ కథ మనకు ఒక గొప్ప పాఠాన్ని నేర్పుతుంది. జీవితం అనే అడవిలో మనకు కూడా ఎన్నో చీకటి క్షణాలు, చిరుతపులి వంటి భయంకరమైన కష్టాలు ఎదురవుతుంటాయి. అటువంటి సమయంలో మనల్ని మనం బలహీనులుగా భావించకుండా, మనపై మరియు మనల్ని నడిపించే ఉన్నత శక్తిపై పరిపూర్ణమైన విశ్వాసం ఉంచాలి. నమ్మకం అనేది కంటికి కనిపించని ఆయుధం; అది అసాధారణమైన పనులను కూడా సాధ్యం చేస్తుంది. మన ప్రార్థనలో నిజాయితీ, మన విశ్వాసంలో నిలకడ ఉన్నప్పుడు, ప్రకృతిలోని శక్తులు కూడా మనకు అనుకూలంగా మారి రక్షణగా నిలుస్తాయి.

ఏ మనిషి అయితే భయానికి చోటివ్వకుండా దైవబలాన్ని మరియు ఆత్మవిశ్వాసాన్ని నమ్ముతాడో, అతనికి ఈ ప్రపంచంలో అసాధ్యమైనది ఏదీ ఉండదు. సంక్షోభ సమయాల్లో మనం ఒంటరిగా ఉన్నామని భావించకుండా, మనల్ని కాపాడే శక్తి నిరంతరం మనతోనే ఉంటుందని గ్రహించడమే నిజమైన జ్ఞానం. విశ్వాసం ఉన్న చోట భయానికి తావుండదు; దైవబలం తోడున్న చోట అపజయం అనే మాటే ఉండదు.