ଶରତର ପ୍ରଭା

ଶରତର ପ୍ରଭା

​ଶରତ ପତର ଝଡ଼ଇ ତରୁଶାଖାରୁ ରୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ,
ତାରା ମିଟି ମିଟି କରି ଆଖି ହସଇ ଚନ୍ଦ୍ର ମଣ୍ଡଳ ଭିତରେ ।

​କୋମଳ ମେଘମାଳା ରାତି
ଭାସି ବୁଲେ ନୀଳ ଆକାଶେ ,
ପେଚାଟି ଚାହିଁଛି ଉଡ଼ନ୍ତା ବାଦୁଡ଼ିଟିକୁ ଖାଇବା ଆଶେ।

​ଜେଜେମା ବସିଛନ୍ତି ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ,
ଝଟକେ ସେ କିରଣେ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଜୋଛନା ବଳେ।

​ପିଲାଏ ଜମିଲେ ଶୁଣିବାକୁ ପରୀ କାହାଣୀ,
ଶୋଇପଡ଼ନ୍ତି ସେ ସ୍ବପ୍ନର ଗୋପପୁର ଆଣି।
​ଜେଜେବାପା ଆରାମ କେଦାରାରେ ଶୋଇ ହୁକା ଟାଣନ୍ତି,
ଚା’ ପିଇ ପିଇ ସେ କାହାଣୀ ଶୁଣିବାରେ ମନ ଦିଅନ୍ତି।

​କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ବାରମ୍ବାର କଥା କାଟିବା ପିଲାଙ୍କୁ ନ ଚଳେ,
ସେମାନେ ଚାହାନ୍ତି କାହାଣୀ ସରୁ ନିରୋଳେ।

​ବୋଉ ପରଷଇ ରାତ୍ରି ଭୋଜନ ମାଟି ଚଟାଣେ,
ଦୁର୍ଗାପୂଜା ମଣ୍ଡପ ଝଟକେ ଆଲୋକର ତାନେ।

​କାଠପୁତ୍ତଳି, ଢୋଲ, ବାଜାରେ ଗାଁ ଲୋକେ ମାତନ୍ତି,
ଉତ୍ସବର ରାତିରେ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି।
​ଆମିଷ ଓ ନିରାମିଷ ସ୍ବାଦିଷ୍ଟ ବ୍ୟଞ୍ଜନ,
ଗାଁ ଲୋକଙ୍କ ମନ କରେ ଆପ୍ୟାୟିତ ପ୍ରସନ୍ନ।

​ଏହି ଶରତର ଶୋଭା ସତେ ଅମୃତର ଧାରା,
ମାନବ ଜାତି ପାଇଁ ଶାନ୍ତିର ଏକ ନୀଡ଼ ପାରା।

​ଆସ ହେ ନାଗରିକ, ପାର୍କର ମୋହ ଛାଡ଼ି,
ଗାଁର ଖୋଲା ପଡ଼ିଆକୁ ଆସ ବେଗେ ଦୌଡ଼ି ।

​ଶରତର ରୂପରସ ମନଭରି ଉପଭୋଗ କରିବା,
ସବୁ ଦୁଃଖ ଭୁଲି ଆମେ ନାଚିବା ଓ ଗାଇବା।

​ପ୍ରତି ଶରତେ ଏମିତି ଭେଟ ହେଉଥାଉ ଆମର,
ଶ୍ବାସ ଥିବା ଯାଏ ବାନ୍ଧିହୋଇ ଥାଉ ଏମିତି ପ୍ରୀତିର ଡୋର।

( Composed by©Abadhoot Panda, Cuttack, India.)