ଭକ୍ତି ଅର୍ପଣ
ଭକ୍ତି ଅର୍ପଣ
=ଭକ୍ତି ଅର୍ପଣ=
ଅଶାର ପ୍ରଦୀପ ଜଳାଇ ମନେ
ଭକ୍ତି-ପତଙ୍ଗକୁ କରେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ
ପାଇବାକୁ ବିଭୁ ପଦାରବିନ୍ଦ,
ମନ୍ଦିର ପ୍ରାଙ୍ଗଣେ ଗୃହ ମନ୍ଦିରେ
ରାସ୍ତା ଘାଟେ ରଟଇ ମୁଁ ରାଧାଗୋବିନ୍ଦ l
ସଂସାର ଚକ୍ରେ ଯାଏ ମୁଁ ହଜି ଷଡ଼ ରିପୁର ବଶେ ହରାଇ ମୋ ଶାଶ୍ୱତ ଭାବ,
ନିରନ୍ତର ଚିନ୍ତଇ ଈଶ୍ବରେ ସୀତା ରାମ ରାଧେ ଶ୍ୟାମ ଜପରେ ହଟାଇବାକୁ ମନୁ କୁଭାବ l
ଶିରେ ପିନ୍ଧି ଧଳା ଟୋପି ଅଳ୍ପ ଦାଢ଼ି ନିଶ ରଖି ଧାଏଁ ମୁଁ ଆତୁରେ ମସଜିଦ ପ୍ରାଙ୍ଗଣେ,
ବସି ଯାଏ ଆଣ୍ଠୁ ମାଡି ଦୁଇ ହାତ ଯୋଡ଼ି ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରି ପଢ଼ଇ ମୁହିଁ ନମାଜ ମନ ପ୍ରାଣେ l
ଡେରାସର ପାଗୋଡା ମହିମା ଟୁଙ୍ଗିରେ ଗୀର୍ଜାରେ କରଇ ପ୍ରାର୍ଥନା ନୁଆଁଇ ମୋ ମଥା,
ଆକୁଳ ହୃଦୟେ ଚକ୍ଷୁ ଲୋତକେ ଅର୍ପଣ କରି ଚାଲେ ସ୍ମରି ମନେ ମନେ କେତେ ବ୍ୟଥା l
ଦେଖିଲି ଅନୁଭବ କଲି ଜାଣିଲି ଭକ୍ତି ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାର୍ଥନାର ମହିମା,
ଧନ ଜନ ଯଉବନ ଗରବ ଅଟଇ କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ ଆଉ ଅସତ୍ୟ କିନ୍ତୁ
ଈଶ୍ବର ସତ୍ୟ ସେ ଯେ ସର୍ବ ଧର୍ମର
ଜଣେ ଏକରୂପୀ ଗାରିମା l
( ରଚୟିତା :©ଅବଧୂତ ପଣ୍ଡା,କଟକ )
